همایش «چ مثل چمران» بزرگداشت مبارزان جهانوطنی که سهشنبه ۳ مهر ۸۶ از سوی حامیان «احمدینژاد» در دانشگاه تهران برگزار شد، پس از آنكه مهمانان ویژه این همایش به استفاده ابزاری از «چهگوارا» و تلاش برای اسلامیكردن این مبارز كمونیست اعتراض كردند، نیمهكاره پایان یافت.
این ماجرا بهقدری جنجالبرانگیز شد كه حتی نماینده بسیج دانشجویی كه خود برگزاركننده این برنامه بود، چهارشنبه به «تریبون دادن در دانشگاه تهران به كمونیستها» اعتراض كرد.
این همایش در ادامه تلاشهای جریان حامی احمدینژاد برای بهرهگیری از محبوبیت برخی چهرههای مبارز انقلابی همچون «ارنستو چهگوارا» و شبیهسازی افكار احمدینژاد و حامیان او با ایدههای چپگرایانه این مبارزان دهههای گذشته آمریكای لاتین برگزار میشد.
در حالی كه بسیاری از ناظران سیاسی معتقدند تمایل احمدینژاد و حامیان وی به نزدیک و شبیه نشاندادن خود با چپهای آمریكای لاتین و برقراری رابطه صمیمی با رهبران كشورهای این قاره همچون چاوز، مورالس، اورتگا و ... بیشتر شبیه استفاده ابزاری از محبوبیت ناشی از مردمگرایی این جریانات است تا گرایش واقعی به آرمانهای عدالتطلبانه.
از این رو اتفاقی را كه در روزهای گذشته در دانشگاه تهران رخ داد، میتوان نوعی رسوایی برای تمایل احمدینژاد و حامیاناش در بهكارگیری این روش كاذب دانست.
«بسیج دانشجویی» دانشگاههای تهران و علوم پزشكی تهران، «مركز فرهنگی میثاق» و «خانه آمریكای لاتین» كه برگزاركنندگان این همایش بودند، علاوه بر تبلیغات گسترده برای همایش كه هدف نوعی شبیهسازی بین ارنستو چهگوارا و مصطفی چمران برگزار میشد، نهتنها پیام شخص «احمدینژاد» را برای این همایش گرفتند، بلكه دو فرزند «ارنستو چهگوارا» یعنی كامیلو، پسر وی و آلیدا، دختر وی را نیز به این همایش كشاندند تا در نهایت «حاج سعید قاسمی» كه بهعنوان یكی از رهبران گروههای «استشهادی» در ایران شناخته میشود، بگوید: «اگر امروز "مرحوم چه"! زنده بود حتما مانند چمران به لبنان میرفت در کنار حزب الله میجنگید.»
اگرچه وی توجه نكرد كه مصطفی چمران با «جنبش امل» همكاری داشت، نه حزبالله!
به نوشته سایت «آوای دانشگاه» همایش «چ مثل چمران؛ بزرگداشت مبارزان جهان وطنی» سعید قاسمی در سخنان خود با استناد به كتابی كه در دستش بود، از اعتقادات مذهبی و وجود ایمان به خدا و مسیح در چهگوارا خبر داد و در حالی كه دختر و پسر چهگوارا را با عنوان «خواهر» و «برادر» خطاب میكرد، ادعا كرد: «مردم کوبا، نه فیدل و نه چهگوارا، هیچکدام سوسیالیست و کمونیست نبودهاند و این را بارها فیدل اذعان کردهاست كه او و چهگوارا و مردم کوبا از شوروی سوسیالیستی بهخاطر همه عملکردهایش تنفر داشتهاند.»
اما این سخنران و دیگر برگزاركنندگان این برنامه از لحظهای كه «آلیدا چهگوارا» سخنان خود را پشت تریبون سالن «شهید چمران» دانشكده فنی دانشگاه تهران آغاز كرد، فهمیدند كه چه اشتباه بزرگی كردهاند.
چرا كه فرزند مبارز چپ آمریكای لاتین كه قرار بود به راه راست هدایت شود، و به خدا و پیامبر اعتقاد پیدا كند، سخنان خود را «با نام مردم كوبا» آغاز كرد و سپس بلافاصله گفت: «ما ملتی سوسیالیست هستیم.»
جملات بعدی فرزند چهگوارا، گویی پاسخی به تمام اقدامات دو ساله احمدینژاد و حامیانش در جهت استفاده ابزاری از چپهای آمریكای لاتین بود: «ما ممکن است اهداف مشترکی با هم بیابیم، اگر چه تفاوت فرهنگی داشته باشیم. ملت کوبا با اندیشههای سوسیالیستی آبدیده شده، ما در کنار مردم آنگولا جنگیدیم و یک میلیون کوبائی در آنجا جنگیدند. مردم کوبا همواره از کمکهای شوروی قدردانی میکنند و این مسئلهای که در مورد اختلاف گفته میشود هیچگاه به این شکل وجود نداشته است!»
وی سپس سرش را به سمت رهبر استشهادیون ایرانی برگرداند و با لحنی تاكیدآمیز به وی گفت: «لطفا همیشه سعی کنید اندیشههای چه را از روی کتابهای اصلی پیدا کنید و مطالعه کنید. اگر واقعا آن مطالبی که شما خواندید از کتابی بهقلم پدرم ارنستو چه گوارا است پس مطمئنا ترجمه آن اشتباه است.»
اشاره فرزند چهگوارا به کتابی بود که «سعید قاسمی» از آن روخوانی کرده و نتیجه گرفته بود كه چهگوارا مذهبی بوده و به خدا و مسیح اعتقاد داشته است.
به نوشته آوای دانشگاه، آلیدا چهگوارا سپس در میان كفزدن دانشجویان گفت: «پدر من هرگز از خدا صحبت نکرد! او هیچگاه با خدا ملاقات نکرد! پدر من میدانست حقیقت مطلقی در کار نیست، کدام حقیقت مطلق؟ او اطمینان داشت ذهن انسان بر اساس تجربه میتواند ظرفیت آموختن بینهایت داشته باشد. او وقتی که یک شب با یک زوج سرخپوست کمونیست گفتوگو میکند، میفهمد او نیز یک کمونیست است. پس پدر من مطمئنا کمونیست بود.»
وی در ادامه از مکزیک و آشنایی «چه» با «فیدل» گفت و اینکه «آنجا چهگوارا زندانی میشود و مدتی بعد همه آزاد میشوند به جز چهگوارا. میدانید چرا پدر من آزاد نشد؟ میدانید چرا؟ من به شما میگویم چرا؛ چون او صراحتاً گفته بود من کمونیست هستم و فیدل آنقدر آنجا ماند تا چهگوارا آزاد شود و از آنجا ارتباط عمیق آنها شکل گرفت. در آنجا در مکزیک فیدل کاسترو بیشک یک مارکسیست- لنینیست بود و چهگوارا هم مارکسیسم- لنینیسم را پذیرفته بود. شما از کدام خدا و پیغمبر حرف میزنید؟ چه گوارا فقط یک پیامبر را ملاقات کرد و قبول داشت و آن هم فیدل بود!»
این سخنان همچون آب سردی بود بر حرارت بسیجیان برگزاركننده برنامه و حاج سعید قاسمی كه از شرم سرش را به زیر افكنده بود، و نیز مایه بیقراری «مهدی چمران» رئیس شورای شهر تهران كه دیگر سخنران این برنامه بود.
این شد كه فردای آن روز، بسیاری از فعالان دانشجویی به انتقاد از برگزاركنندگان همایش كه كسی جز اعضای بسیج دانشجویی و حامیان جوان احمدینژاد نبودند، پرداختند.
دبیر انجمن اسلامی دانشجویان گفت: «نباید تریبون را بهدست مدافعان اندیشههای ماركسیستی و الحادی داد.» و دبیر جامعه اسلامی دانشجویان نیز گفت: «عمده حاضران در همایش "چ مثل چمران" با تفكرات كمونیستی مشكل داشتند.» و علاوه بر اینها حتی محمد خوشچهره، نماینده اصولگرای مجلس هفتم هم از برگزاری این برنامه انتقاد كرد.
اما جالبتر از همه، اظهارنظر مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه شاهد بود كه میگفت: «این موضوع قابل تقدیر است كه بهعنوان شخصیت انقلابی از چهگوارا تجلیل شود. اما شهید چمران یک مسلمان انقلابی و شیعه، و چهگوارا فردی با عقاید كاملا مادی وغیرالهی بودهاست. تنها نقطه مشترک آنها، داشتن روحیه مبارزه با ظلم است اما مقایسه این دو در سایر جهات جفا به شهید بزرگوار ایران خواهد بود. ما برای دوستی با خود شرایط دیگری غیر از ضدآمریكاییبودن، از جمله دوستی با خدا هم داریم!»
دانشگاه تهران، دانشکده فنی. سومین روز از ۴ روز برنامه سناریوی چند قسمتی دعوت از چهرههای چپِ شناختهشده دنیا به تهران و سپس اهدای «چفیه» همراه ماچ و بوس و دست فشردن با بسیج و سپاه چندی است که در جمهوری اسلامی ایران شکل گرفته است.
اینبار فرزندان «ارنستو چهگوارا» به دعوت بسیج به ایران آمدهاند. کامیلو گوار (پسر ارنستو) و آلیدا گوار (دختر او).
«چه مثل چمران» قرار است ایهام داشته باشد. هم حرف «چ» بهکار ساختن دوکلمه «چهگوارا» و «چمران» میآید و هم «چه» «چهگوارا» مثل «چمران» است! بگذریم از کارنامه کاری چمران و داستانهای مربوط به آن.
کل سناریو عبارت است از: ۴ روز پخش فیلم از آمریکای لاتین و کوبا، و در سومین روز برنامه سخنرانی فرزندان «چهگوارا» و مهندس مهدی چمران (برادر دکتر چمران)و مهندس حاج «سعید قاسمی».
قرار است «چهگوارا» مثل چمران باشد! و نه برعکس. (که حتی برعکس آن هم مضحک است!)
کتابچهای که اول برنامه بهدست میدهند، سراسر پر است از مقالاتی که بدجوری سعی دارد نهضت اسلامی ایران، نهضت مستضعفان، حزبالله لبنان، رادیکالیسم اسلامی و همه و همه را همپایه و در راستای جریان کمونیستی ـ چریکی چهگوارا بداند.
و حتی چهگوارا را تقلیل دهد به ـ بهاصطلاح ـ عدالتطلبی مذهبی. و چه مقالهها که سعیشده نقش مذهب و عرفان را در آمریکای لاتین و شخص چهگوارا کشف و سپس برجسته کند!
برنامه ساعت ۱۵ شروع میشود. از قبل لااقل ۶۰٪ ظرفیت سالن را بسیجیها (دانشجو؟) پر کردهاند. ۲ نفر آنها در پشت سر من صحبت میکنند. (آمادهباش اگر درگیری پیش اومد حالِشون رو بگیریم).
بسیجیها دورتادور سالن تصاویر بزرگ مبارزان مختلفی را در کنار رهبران رادیکالیست اسلامی در دست گرفتهاند ـ خمینی، سیدحسن نصرالله، چهگوارا، رهبران حماس و ...!
سخنران اول سعید قاسمی است. مجری بسیجی گاف میدهد در معرفی او: «ایشان سابقه حضور در لبنان، فلسطین، جنگ ایران ـ عراق، بوسنی و هرزهگوین را دارد و البته ناظر(!)
اتفاقات امروز در عراق! «حالا میشد اصلا به این شکل لو ندهند حضور خودشان را در عراق.
«ایشان یک چریک انقلابی و یک مبارز بینالمللی هستند.» حاج سعید از تمامی امکانات تئاتری برای جلبنظر شنوندگان استفاده میکند. از پوزخندهای بیجا و بغض و سکوت و ... حاج سعید تلاش میکند «چهگوارا» را در «مقطع زمانی خودش» قابل احترام جلوه بدهد و «اگر امروز مرحوم "چه"! زنده بود، حتما در لبنان و در کنار حزبالله بود!»
حاج سعید از اعتقادات مذهبی و ایمان به خدا و مسیح در «چهگوارا» پرده برمیدارد، و در حالیکه صفحاتی کاملا بیربط به این موضوع را از مقالات چه میخواند، بغض میکند!
او میگوید در جنگ ایران و عراق دو ابرقدرت شرق و غرب، هم کمونیسم منحط، و هم امپرایالیسم خونخوار آمریکا در مقابل حضرت روحالله ایستادند چون «انقلاب حضرت روحالله انفجار نور بود!»
او میگوید اگر این جنگ نبود، حتما شماها (یعنی فرزندان چهگوارا) زودتر به ایران میآمدید. «میدانم قلبتان برای آمدن به ایران میتپیده، حالا ما در کنار هم هستیم تا تاکتیکهایمان را یکی کنیم».
میگوید: «امروزه کمونیسم همانطور که حضرت روحالله پیشبینی کرد، به زبالهدان تاریخ پیوسته است، و تنها راه نجات جهان، نهضت عدالتجویانه دینی و توحیدی است».
حاج سعید تمام تلاش خود را برای لجنمال کردن ایدههای کونیستی «چهگوارا» بهکار میبرد. او حتا به کامیلو (پسر چه) رو میکند و میگوید: «شما پسر برومند مرحوم چه هم از لحاظ ظاهری و قیافه شایسته هستید، و از آن مهمتر هماکنون تجربه درخشان مسلمانان مبارز را پیش رو دارید. پس از شما دعوت میکنم به صف ما بپیوندید و مانند پدرتان وارد صحنه مبارزه واقعی شوید!»
حاج سعید بارها اشاره میکند نه مردم کوبا، نه «فیدل» و نه «چهگوارا»، هیچکدام سوسیالیست و کمونیست نبودهاند، و اینرا بارها فیدل اذعان کردهاست.
او از تنفر فیدل و چهگوارا و مردم کوبا از شوروی سوسیالیستی بهخاطر همه عملکردهایش صحبت میکند.
حاج سعید جابهجا فرزندان چه را خواهر آلیدا! و برادر کامیلو! خطاب میکند.
او در پایان بسیار راضی از سناریویی که نوشته و قرائت کرده از صحنه پائین میآید و در ردیف اول مینشیند.
بعد از حاج سعید، مهندس «مهدی چمران» صحبت میکند. مهدی چمران دو دوره است که رئیس شورای شهر تهران است. در دور اول احمدینژاد با کمک فشارهای همو به شهرداری تهران گماشته شد، و همین مهدی چمران و حمایتهای بیدریغاش از او در مقام شهردار تهران، و بعدها تا نامزدی ریاستجمهوری، و سپس ریاستجمهوری احمدینژاد ادامه یافت، تا اینکه پس از بهقدرت رسیدن احمدینژاد همیشه در کنار او حضور داشت.
مهدی چمران رفیق گرمابه و گلستان احمدینژاد است. حالا مهندس مهدی چمران از برادرش «دکتر مصطفی چمران» و در مورد شخصیت و زندگی او صحبت میکند.
از نبوغ او در علم فیزیک و مبارزات او و اینکه میتوانست در آمریکا بماند و تدریس کند، ولی مبارزه را انتخاب کرد. او لبنان را پایگاهی کرد برای مبارزه با رژیم شاه و مبارزه با اسرائیل.
مهدی از دستوشتههای مصطفی چمران میخواند و آنقدر حرف میزند که بسیج دانشجوئی سه بار با گذاشتن برگه جلوی او اخطار میدهد که وقتاش تمام شدهاست. مهدی چمران اشارهای به چهگوارا نمیکند.
سپس نوبت به فرزندان «چهگوارا» میرسد. همه منتظرند که آنها در مقابل مواضع شیطانی و سراسر تحریفآمیز حاج سعید و دیگران چگونه موضعگیری میکنند.
از فرزندان چهگوارا، دخترش (آلیدا گوارا) صحبت میکند. اولین جمله آلیدا، آب پاکی روی دست تمام حضرات میریزد. آنجا که برنامه با قرآن آغاز میشود و از مجری و حاج سعید و هر نقلقول از «حضرت امام» با نام خدا و آیات و احادیث بهزبان عربی است، و هر صحبتی و آوردن نام خمینی با صلوات همراه میگردد، و از قرآن و اسلام و حتی مذهبیبودن چهگوارا صحبت میشود.
آلیدا اینگونه آغاز میکند: «بهنام مردم کوبا سلام! ما ملتی سوسیالیست هستیم». تمام نقشههای حاج سعید و بسیج و سپاه و جمهوری اسلامی برای بهرهبرداری از این برنامه نقش بر آب میشود.
آلیدا در طول صحبتهای حاج سعید، وقتی که مترجم برای او ترجمه میکرد، به حالت اعتراض و عصبانیت و نفی، سرش را تکان میداد. اکنون با همین دو جمله اول آلیدا، حاج سعید و دیگران سربهزیر انداختند.
آلیدا میگوید: «ما ممکن است اهداف مشترکی با هم بیابیم، اگرچه تفاوت فرهنگی داشته باشیم، ملت کوبا با اندیشههای سوسیالیستی آبدیده شده. ما در کنار مردم آنگولا جنگیدیم. یک میلیون کوبائی در آنجا جنگیدند. مردم کوبا همواره از کمکهای شوروی قدردانی میکنند و این مسئلهای که در مورد اختلاف گفته میشود، هیچگاه به این شکل وجود نداشتهاست.»
آلیدا سرش را بهطرف حاج سعید بر میگرداند و میگوید: «لطفا همیشه سعی کنید اندیشههای چه را از روی کتابهای اصلی پیدا و مطالعه کنید.»
اشاره او به کتابی است که حاج سعید از روی آن روخوانی کرد، و از آن کشف کرده که چهگوارا مذهبی بوده و به خدا و مسیح اعتقاد داشته.
آلیدا میگوید: «اگر واقعا آن مطالبی که شما خواندید از کتابی بهقلم پدرم ارنستو چهگوارا است؟ پس مطمئنا ترجمه آن اشتباه است! پدر من هرگز از خدا صحبت نکرد! او هیچگاه با خدا ملاقات نکرد!»
تعدادی از دانشجویان با گفتن این جمله توسط آلیدا کف میزدند بسیجیها سر بر میگردانند که این تعداد را شناسایی کنند. احتمال ایجاد تشنج در جلسه میرود. حالا سکوت برقرار شده. نفسها در سینه حبس شدهاست!
حاج سعید دیگر کامل خم شده روی زانوهایش و سرش کاملا پائین است. مهدی چمران که حیثیت سیاسیاش برای شرکت در اینچنین جلسهای ـ که قرار نبود به اینجاها کشیده شود ـ زیر سئوال رفته، آمادهاست تا در لحظهای مناسب از پشت میز مشترکی که روی صحنه قراردارد، و با فرزندان چهگوارا پشت آن نشستهاند، برخیزد.
آلیدا اضافه میکند: «پدر من میدانست حقیقت مطلقی در کار نیست، کدام حقیقت مطلق؟ او اطمینان داشت ذهن انسان بر اساس تجربه میتواند ظرفیت آموختن بینهایت داشته باشد».
سپس از زندگی چهگوارا میگوید. از سفرهایش در جوانی. «وقتی که یکشب با یک زوج سرخپوست کمونیست گفتوگو میکند، آنجاست که میفهمد او نیز یک کمونیست است. پس پدر من مطمئنا کمونیست بود.»
از مکزیک و آشنایی «چه» با «فیدل» میگوید و از اینکه آنجا چهگوارا زندانی میشود و هنگامی که همه آزاد میشوند بهجز چه گوارا.
«میدانید چرا پدر من آزاد نشد؟ میدانید چرا؟» سکوت کامل برقرار میشود. پاسخی از کسی برنمیخیزد. «من به شما میگویم چرا، چون او صراحتاً گفته بود من کمونیست هستم و فیدل آنقدر آنجا ماند تا چهگوارا آزاد شود و از آنجا ارتباط عمیق آنها شکل گرفت.
در آنجا در مکزیک فیدل کاسترو بیشک یک مارکسیست ـ لنینیست بود و چهگوارا هم مارکسیست لنینیسم را پذیرفته بود. شما از کدام خدا و پیغمبر حرف میزنید؟ چهگوارا فقط یک پیامبر را ملاقات کرد و قبول داشت و آن هم فیدل بود!»
در اینجای سخنان آلیدا مطمئنم که تمام برنامههای بعدی این جلسه از جمله پرسشوپاسخ او لغو شدند. چون سخنان آلیدا صریح، قاطع و خدشهناپذیر بود و تمام خیمهشببازی بسیج و سپاه را به درست و به سختی برهم زد.
آلیدا میگفت: «دوست دارم رودررو با زنان ایران حرف بزنم. میخواهم مستقیما با آنان سخن بگویم و از اعتقادات آنها و حرفهایِشان بشنوم.»
او میگفت: «ارزشهای چهگوارا بدون تحریف و مصادره به مطلوب میتواند جهانی باشد، همانطور که هست.»
سخنان آلیدا خیالم را راحت میکند. چرا که در این همه مدت شاهد ماچ و بوسههای چاوز، مورالس، اورتگا و... با رژیم سرمایهداری جمهوری اسلامی بودهایم. حقا که «چهگوارا چیز دیگری است» و از فرزندان چهگوارا هم درست همین انتظار میرفت.
بعد از سخنان آلیدا دو کتابچه راهنمای توریستی ایران به او و برادرش اهدا شد، و بیدرنگ آنها را از روی صحنه پایین آوردند، و از در کناری خارج کردند.
حالا من ماندهام بسیج با آبروریزی پیشآمده چه باید بکند و سانسور خبری بخشهای اصلی حرفهای آلیدا چه فیلم تازهای از این نشست را به وجدان عمومی جامعه و جهانیان ارائه خواهد کرد؟