«ابراهیم نبوی» چندین سال پیش در یک انتخاب غیرمنتظره، مجری ــ نمیدانم ــ جشنواره فیلم یا مطبوعات بود.
یکی از جوایز به مسؤل لابراتوار در صداوسیما تعلق گرفته بود. وقتی نام آن شخص را بهعنوان مسؤل لابراتوار صداوسیما بهعنوان برنده برای دریافت جایزه اعلام کرد، حاضران خیلی خفیف تشویق کردند.
«نبوی» با طنزی مخصوص بهخود و ظریف اعلام کرد: او مسئول برنامههای صداوسیما نیست، مسئؤل لابراتوار است و گناه دارد درست تشویق کنید. درخواست طنز نبوی با تشویق محکم حاضران همراه شد.
حقیقت آنست که صداوسیمای ایران کاری کرده که مردم تنفر از برنامهها و مسئؤلین این رسانه را به کل بدنه و کارمندان آن، خصوصا مجریان آن تعمیم داده و از آنها هم دلخوشی ندارند.
حالا خدا نکند این نادلخوشی بهنوعی با یک پریشانی و نابهسامانی اجتماعی که درد اغلب شهروندان است، گره خورده و خطایی در این حوزه از یکی از این پرسنل سربزند.
به باروت خشم مردم جرقه خورده و مثل آتشفشان برمیافرزوند و در این میان جلوگیری از شدت سوختن تر و خشک و بیگناه و گناهکار با هم سخت میشود.
اینکه «فرزاد حسنی» در قضیه سیاهی پای چشم همسر سابقاش و یکی دیگر از همین مجریان مقصر هست یا نه، باید صبر کرد تا محاکم قضایی نظر بدهند.
اما «فرزاد جمشیدی» پیش از صدور حکم قضایی شخصیت دروناش را کاملا عریان کرد و نشان داد آب باشد شناگر ماهری است و با آن ادبیات تهدیدآمیز و توسل به یک تهدید نخنماشده سیاسی که اوج استیصال آدمی را نشان میدهد، رسما همراهی، همدلی و همصدایی خود با سیاست رسانهای رسانه ملی را فریاد زد و در پپیشگاه شهروندان و در منظر هیئت منصفه و افکار عمومی حکم محکومیت گرفت.
