اخراج تاوان دستبند های سبز، دین بهانه

اگر بخواهیم به کمک آیه و حدیث و روایت واخلاق، ثابت کنیم که رفتار مجموعه ورزش کشور با «علی کریمی» اعجوبه فوتبال ایران اشتباه بوده است راهی به جایی نمی بریم. چرا که به همان اندازه و حتما که بیشتر آنها برای رد نظر ما، آیات و روایات و احادیث و تفاسیر و خلاصه مستندات مذهبی ارائه می کنند.

اما آنچه مشخص است و آنها به کمک هیچ ابزاری غیر از دروغ نمی توانند رد کنند آنست که نتیجه این نوع نگاه به مذهب و دیدن مذهب از دریچه سیاست و مذهب سیاسی داشتن باعث شده است امر «مذهب» که علی القاعده یک امر آسمانی، قدسی و شخصی است در همه امور مداخله داده شده و به دنبال این نگاه ابزاری، آلوده به اغراض شخصی سیاستمداران و ابزار سیاست ورزی آنها طی سالهای اخیر شده و به اندازه همان سیاست نازل، و لاجرم مورد تنفر قرار گرفته و نتایج عملی آن آنست که به جرات می توان گفت بیش از هشتاد درصد مردم در سراسر کشور در ماه مبارک رمضان نه تنها تمایلی به روزه گرفتن ندارند بلکه تمایلی به پنهان کردن روزه نبودن خود هم ندارند.
به عبارت ساده تر نتیجه نگاه ابزاری به امر مقدس دین باعث شده است مردم تنفر خود از سیاست را در تظاهر به بی دینی نشان دهند. این اتفاق بدون شک نتیجه رفتار و نگاه امثال آقای «آجرلو» و دیگر دست اندرکاران غریبه و غیر متخصص در دستگاه ورزش کشور و کسانی است که به هیچ عنوان متعلق به دنیای ورزش و قهرمانی نیستند، اما در شرایطی که هیچ چیز و هیچکس در جایگاه واقعی خود نیست، آنها هم در جایگاه ورزش قرار گرفته و نتیجه این شده است که می بینیم و می شنویم.
در مورد جادو گر فوتبال ایران «علی کریمی» و اتفاقات مربوط به او تا آنجا که مشخص است در این هوای گرم فوتبال بازی کردن و تمرین داشتن و نتیجه گرفتن و در کنار همه اینها روزه گرفتن هم کاری است بس طاقت فرسا و به جرات می توان گفت از عهده کمتر کسی حتی آقای «آجرلو» و مربیان وکادر فنی تیم «استیل آذین» و مجموعه تنظیم کننده «منشوراخلاقی» برمی آید. در نتیجه می توان ادعا کرد برای صاحبان باشگاهها هم روزه گرفتن و مبادی آداب مذهب بودن بازیکنان یک باشگاه وتیم، فرع بر نتیجه گیری باشد . با توجه به این شرایط به نظر نمی آید اکثر ورزشکاران در چنین شرایطی روزه دار باشند . چنانکه بازیکنان هم تیمی «کریمی» هم بدان اعتراف نموده اند.
اما چرا و به چه دلیل روزه نبودن یک نفر اینگونه مشکل ساز و به دنبال آن علیرغم توصیه صریح دین اسلام خبر ساز می شود باید جواب را در جای دیگری جستجو کرد.
به جرات می توان گفت اگر «علی کریمی» یک دهم حمایتهای آشکار «حسین رضازاده» از آقای «احمدی نژاد» را درباره ایشان انجام می داد و آنگونه آشکار در میادین بین المللی با بستن بازوبند سبز حمایت آشکار خود از جنبش سبز ملت ایران را آشکارنمی کرد؛ نه تنها روزه خوردن و تظاهر آن محل اشکال نبود که؛ همه آیات و روایات مستند تنبیه امروز او مستند توجیه رفتار او شده و حالا به راحتی جای متهم وشاکی عوض شده و سردار سپاه آقای «آجرلو» اینک به جای آقای «کریمی» بر صندلی اتهام نشسته بود.
بلوا گران بر علیه «علی کریمی» اگر به دین معتقد باشند و درد دین داشته باشند؛ بیش از نود درصد آیات و روایات و احادیث و تفاسیر، مومنین را به آبروداری و پرده پوشی گناهان توصیه می کند، نه رسانه ای کردن گناه احتمالی یک انسان.
این نوشته در خبرنگاران سبز
لینک در بالاترین اینجا و اینجا

منشور بي اخلاق اخلاق بي منشور

من البته آدم اهل ورزش و پیگیر اخبار ورزشی نیستم اولا، و سعی فراوان هم می‌کنم که مثل اهالی جاهل عربستان در آستانه ظهور اسلام، هنگامی که صدای بلند صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بلند می‌شود، پنبه‌های قایم در گوشم فرو کنم که مبادا صدای این سفیر رحمت به گوشم بخورد که رحمت شامل حالم شود ثانیا. 

زهی سعادت که این جهالت. 

اما «برنامه۹۰» و «عادل خان فردوسی‌پور» به قول نویسنده «تاریخ بیهقی»: از لونی دگر است و ارزش جهالت به جان خریدن دارد. گمان می‌کنم که «عادل» خان مشروح کامل گفتگوهای نود را در سایت نود قرار داده باشد که می‌توانید اینجا اگر بود بخوانید. اماعجالتا برایتان بگویم که این هفته مهمانان ویژه «نود» آقایان «عزیزمحمدی» که نمی‌دانم در فدراسیون فوتبال چه سمتی دارد، «شاه حسینی» که به شرح قبلی ایضا اما می‌دانم که، تحصیل کرده حقوق است و آشنا به ادبیات حقوقی و «امیر حاج رضایی» که در فدراسیون هیچ سمتی ندارد و کار‌شناس فوتبال هست و قبلا هم فوتبالیست بوده‌است به علاوه اینکه یک شخصیت مودب و دوست داشتنی است بر خلاف خیلی از اهالی فوتبال. 

خوب حالا برویم سر موضوع برنامه که بر سر «منشور اخلاقی ورزش عموما و فوتبال خصوصا» بود. 

قبل از ورود به بحث عرض کنم که همین طور که بار‌ها در طول بحث آقای «فردوسی‌پور» فرمودند، در اینکه در ورزش کشور ما موارد متعدد بی‌اخلاقی و سوء‌رفتار در اکثر رده‌های بازیگری، مدیریت، مربیگری و... وجود دارد و این موارد متاسفانه منشا الگوبرداری بعضی از جوانان و طرفداران ورزش هم می‌شود، شکی نیست. از طرف دیگرهم می‌توان به ضرس قاطع گفت تنظیم کنندگان «منشوراخلاقی» با حسن‌نیت فوق‌العاده به قصد حذف و تعدیل بی‌اخلاقی‌های موجود به چنین اقدامی دست یازیده‌اند. 

اما آنچه در تنظیم این منشور مورد غفلت قرار گرفته و از سالهای اول انقلاب نیز تا کنون این غفلت جزء لاینفک برنامه‌های از این دست بوده‌است، اینست که تا کنون بیشترین تلاش بانیان خیر پاکسازی فضای عمومی جامعه و در مورد اخیر ورزش، از بی‌اخلاقی و فساد موجود، توجه به جنبه‌های بازدارنده جرم و بی‌اخلاقی و فساد بوده و در مورد بسترسازی برای حذف بستر‌ها و شرایطی که امکان بذرافشانی، بارداری و نهایتا ظهور و بروز جرم و فساد را باعث می‌شوند کمترین توجه صورت نگرفته و منشوری تنظیم نشده است. 

شکی نیست تا زمانی که فرهنگ سازی برای تربیت کودکان و جوانان و ایجاد دبستانهای فرهنگ که هزینه‌های کمتری را طلب می‌کند در دستور کار متولیان فرهنگ عمومی قرار نگیرد، بازدارندگی که هزینه‌های چندین برابری را نیازمند است، نه تنها کمترین نتیجه و سود را نخواهد داشت که خود نیز عامل بروز ناهنجاری و خلاف خواهد شد. 

در مورد «منشوراخلاقی» اخیر که در مورد ورزش کشور طی یکسال گذشته تنظیم آن دستور کار فرهنگ‌بانان ورزش کشور بوده‌است، متاسفانه آنچه مورد غفلت قرار گرفته «اخلاق» است که خود را در نقیصه‌های اخلاقی و تناقضات فراوان حقوقی به وضوح نشان می‌دهد. البته از متولیان امور امروز انتظاری غیر از این نمی‌توان داشت. وقتی آقای «امیرحاج‌رضایی» داماد و برادرزاده «طیب‌حاج‌رضایی» پیشکسوت فوتبال و مرد مودب و اخلاقی ورزش و کار‌شناس فوتبالی صدا و سیما از آقای «عزیزمحمدی» سوال می‌کند که، آیا همه مشکلات ورزش کشور حل شده و فقط مدل مو، ریش و آرایش ورزشکاران معضل هست؟، آدمی بلافاصله به یاد سخنان حکیمانه و البته رای جمع‌کنانه ریاست محترم جمهور نهم می‌افتد که «اینقدر مشکل داریم که نمی‌رسیم به مدل مو و اصلاح جوانانمان کاری داشته باشیم» و بلافاصله پس از نشستن بر صندلی ریاست، سر و کله گشت ارشاد آقای «احمدی مقدم» باجناق آقای رییس از راه می‌رسد. 

دغدغه کار‌شناس فوتبال اما خلف وعده و سوء‌استفاده شبیه مورد یاد شده نیست. اما تنظیم منشور، قراداد و ابزارهایی که ورزشکار را محکوم به رعایت مسائل اخلاقی و حقوق شهروندی و رفتاری، خارج از محیطهای ورزشی می‌کند و در صورت نافرمانی و تخلف تنبیهات و محرومیت‌هایی را برایش به دنبال دارد که تجویز و صدور آن فقط و فقط بر عهده مقامات قضای است، به آسانی می‌تواند به یک نافرمانی عمومی مدنی در درازمدت منجر شود. 

به عنوان مثال دقت کنید که در متن منشور کلیه مربیان ورزش موظف به تست اعتیاد شده‌اند. شایسته است تنظیم کنندگان منشور فقط یکساعت گشتی حول و حوش دادگاه‌های خانواده بزنند تا آثار مششع و البته اخلاقی تست اعتیاد هنگام ازدواج را مشاهده نمایند. قابل توجه است که نود درصد خانواده‌هایی که برای نجات جان خودشان از دست همسر معتاد به دادگاه مراجعه می‌نمایند برگه تست منفی اعتیاد را در پرونده خود دارند. 

در طول برنامه فوق دوبار از طریق تلفن با آقای دکتر آقانیا» استاد حقوق دانشگاه تهران، ورزشکار و اولین کسی که به تدوین حقوق ورزشی توجه داشته تا جاییکه عنوان رساله دکترایش «حقوق ورزشی» بوده‌است گفتگو شد. آقای دکتر ضمن بیان کاستی‌های متعدد منشور و موارد متعدد تخلف از قانون اساسی، حقوق مدنی و فرمان هشت ماده‌ای امام و... به نکته تکان دهنده و دردآوری اشاره کرد. وی ضمن اشاره به گنجاندن مواردی مربوط به «سحر» و «جادو» در منشور از آقایان پرسید: «چه خوب است شما که به چنین نیروهایی معتقد و مسلط هستید در بازی‌های بین‌المللی بر علیه رقبا از آن استفاده کنید» وی همچنین گفت کاری نکنید که در ابتدای هزاره سوم، مردم دنیا به ما بخندند. عرض کردم «معجزه {ات} هزاره سوم» بیش از اینهاست. 

اشاره به بی‌اخلاقی‌های موجود در حوصله این مقال نیست. اجازه بدهید اشاره کنم که بی‌اخلاقی میهمانان برنامه کار را به جایی رساند که اواخر برنامه رودرویی شدید آقایان «عزیز محمدی» و «شاه حسینی» با وساطت موی سفید آقای «حاج رضایی» ختم به خیر شد. 

بزرگ‌ترین ابزار در هدایت تمامی اقشار به سمت شهروندان اخلاقی و قانونی «توزیع قدرت، ثروت، امکانات و.... آزادی به شکل عادلانه در بین تمامی مردم است» چیزی که اینروز‌ها بیش از پیش مورد غفلت قرار گرفته‌است. 

تصور کنید چنانچه مفاد این منشور قابلیت وسیع اجرا پیدا کند در بین مربیان کسانی که بیشترین تخلف از شمول این منشور را خواهند داشت، آقایان «علی دایی» مربی محبوب و مورد احترام ریس جمهور و آقای «محمد مایلی کهن» مربیی که بیشترین تعریف بسیجی و اخلاق به نام او تعریف می‌شود و آقای «فیروز کریمی» کسی که قبل از مربی ورزش یک افسر ارشد بازنشسته نیروی انتظامی «ایران» است. وکسی که کمترین تخلفات از شمول این منشور به نام او ثبت شود احتمالا آقای «افشین قطبی» خواهد بود یعنی یک ایرانی که در یک کشور کمونیستی آمریکایی یعنی «کره جنوبی» بزرگ شده است. 

به قول «سلحشور»: این یعنی کشک. 

یاحق