آن کودک «نان» ندارد

«روز اقدام وبلاگی» یکی از مناسبت‌های اینترنتی است که هر ساله در ۱۵ اکتبر با موضوع خاصی برگزار می‌شود. 

موضوع این اقدام در سال ۲۰۰۷ محیط زیست، در ۲۰۰۸ فقر، در ۲۰۰۹ تغییرات آب و هوایی، و در ۲۰۱۰آب بود و موضوع امسال آن به «غذا» اختصاص یافته‌است. 

این اقدام، وبلاگ‌نویسان جهان را حول یک مسئله متحد می‌کند، آن مسئله را به بحث جهانی می‌گذارد و باعث می‌شود اقدام‌های جمعی بعدی برای چاره‌سازی آن مسئله شکل بگیرد. یادداشت سال گذشته من با عنوان «آب را گل نکنیم» را از اینجا بخوانید.

نوزاد بلافاصله پس از تولد، با صدای نعره سنگینی که البنه برای پدر و مادرش دلنشین و خوشحال کننده می‌باشد، ضمن ابراز وجود، اعلام گرسنگی هم می‌کند و اولین چیزی که به او آرامش می‌دهد، و صدای نعره و اعتراض او را بند می‌‌آورد، شیر و پستان مادر است. یک نیروی ماوارایی ساعاتی قبل از تولد، پستانهای مادر را برای تامین غذای کودک بارور نموده است. و الا تولد و مرگ کودک بلافاصله و همراه با هم بود. 

کره زمین همیشه تا امروز، امکانات کافی برای تامین غذای کامل تمام ساکنان خود را دارا بوده‌است. نه تنها امکانات تامین غذای کامل تمام ساکنان که امکانات بسیار و چندین هزار برابر بیشتر آن را. اما همواره انسانهای بسیار زیادی در اثر قحطی و گرسنگی مستقیم، یا بر اثر درگیری برای تصاحب غذای بیشتر با همنوع، جان خود را از دست داده‌اند و این تراژدی غمناک همه دوران‌های تاریخ بشر بوده و هست. گرسنگی و قحطی و جنگ و مرگ، و زمینی که همیشه پستان‌هایش برای فرزندان بشر پر شیر و بارور بوده‌است.(+)

مادری درحال دفن کودک جان سپرده خود بر اثر گرسنگی

همین الان در شرایطی که ما سفره را گشوده و به آسانی غذای لذیذ خود را نوش‌جان می‌‌کنیم، در برخی از نقاط دنیا، مردم گرفتار گرسنگی و قحطی بوده، و هر روز مردگان خود را در اثر گرسنگی به خاک می‌سپارند، در حالی که نوبت خاکسپاری خود را انتظار می‌کشند. در‌‌ همان حال در قسمتی دیگر از نقاط دنیا، و در بعضی از خانه‌ها، پس مانده غذای سفره‌هایی که می‌تواند شکم چندین برابر این گرسنگان را سیر نماید، به آسانی به سطل‌های زباله سرازیر می‌شود.
«روز اقدام وبلاگی» تلاش می‌کند، یادآور این نکته باشد که: حق حیات و سهم نان هر انسان، سال‌ها قبل از تولد او در بدن زمین قرار داده شده‌است. سهم انسان‌ها از حیات زندگی است. نه گرسنگی و جنگ و مرگ!

آب را گل نکنیم

بیست‌وسوم مهرماه، پانزدهم اکتبرروز «Blog Action Day» روزی است که بلاگرهای سراسر دنیا برای پست کردن مطلبی واحد با هم متحد می‌شوند.
هدف این حرکت دسته‌جمعی افزایش اطلاع‌رسانی و هشدار نسب به خطرهایی است که درحال حاضر مردم مختلف جهان را تهدید می‌کند و خطرهایی که امروزه موجود نیست، اما بی‌توجهی به بعضی از تغییرات غیرعلمی و فاقد کارشناسی لازم اکوسیستم طبیعی می‌تواند زمینه‌ساز خطرات بالقوه‌ای باشد که در اینده خطر خواهد بود و باید از حالا زنگ خطر برای آن به صدا درآید. این زنگ خطر برای هشیاری همه جامعه خصوصا مسؤلین نسبت به خطرهایی که محیط زیست را تهدید می‌نماید، به صدا در می‌آید.
امسال موضوع «آب آشامیدنی» توسط کاربران سایت Change.org انتخاب شده بود.
«آب» مایه حیات و فراوان‌ترین مادهٔ مرکب بر روی سطح کره زمین و بستر اولیه حیات به شکلی که امروزه می‌شناسیم. بیش از ۷۵٪ جرم یک انسان از آب تشکیل شده‌است و نیز بیش از ۷۰٪ سطح کره زمین را آب پوشانده‌است (نزدیک به ۳۶۰ میلیون از ۵۱۰ میلیون کیلومتر مربع) با وجود این حجم عظیم آب تنها دو درصد از آبهای کره زمین شیرین و قابل شرب است و باقی آن به علت محلول بودن انواع نمک‌ها خصوصا نمک طعام غیر قابل استفاده‌است. از همین دو درصد آب شیرین بیش از ۹۰ درصد به صورت منجمد در دو قطب زمین و دور از دسترس بشر واقع شده‌است.
«آب» در تمام ادبیات دنیا جایگاه برجسته و ارزند‌ه‌ای دارد و نماد و سمبل پاکی، روشنی و زندگی است.
در تمام ادیان جهان نیز «آب» همین نقش و جایگاه برجسته را دارا می‌باشد. علاوه بر آن در عالم‌واقع نیز نمی توان لحظه‌ای زندگی را بدون «آب» تصور نمود.
زنجیره‌ای که حیات و زندگی تمام موجودات زنده را در خشکی، دریا و هوا به هم وصل می‌کند.

من اینجا در حاشیه‌ رشته‌کوه‌های زیبای «کرکس» و حاشیه کویر مرکزی ایران، بر ویرانه‌های تپه‌های باستانی و کهن «سیلک» در شهر کویری‌ «کاشان» زندگی می‌کنم. شهری که «آب» آشامیدنی‌اش سالهای سال است که دیگر به سختی از مردم آفتاب‌خورده و گرمازده آن رفع عطش می کند و نمک و املاح مزاحم موجود در آن بهانه و اسباب بیمارهای ریز و درشت وفراوانی بوده و هست. در عین حال اما همین بهانه‌ها طی سالهای اخیر بهترین دستاویز برای وعده‌های توخالی و بی‌وفا مانده اهالی سیاست برای رفع این مشکل ونردبان صعوشان به جایگاه قدرت نیز بوده‌است.
سالیان سال است که مبالغ هنگفتی هزینه گزارش و خبر رسانی و نهایتا تبلیغ به مردم کویری این شهر می شود تا اعلام شود که طرح انتقال آب شرب گوارا و فاقداملاح مزاحم از مثلا «زاینده‌رود» و ارتفاعات «بختیاری» به زودی اجرا خواهد شد.
اگرچه طی پنج سال اخیر این طرح افتتاح شده و مردم حالا موقتا مزه آب شیرین‌تری نسبت به گذشته را احساس می‌کنند؛ اما هنوز «صدای پای آب» به گوش اهالی نرسیده؛ مردم در کنار گوش خود ناله‌های روبه موت «زاینده‌رود» را هر روز بیش‌تر از دیروز می‌شنوند؛ و در همین حال خبر مرگ ناگهانی و غیر طبیعی دریاچه «ارومیه» به دلیل همین دخالت‌های ناشیانه و غیر علمی در اکوسیستم نیز در رسانه‌ها منعکس می‌شود در چنین شرایطی آیا نمی‌توان پرسید؛ راه‌های بهتر، کم هزینه‌تر، علمی‌تر و کم ‌خطر‌تری برای رفع این مشکل و مشکلات مشابه موجود نبوده و نیست؟
باید به قول «سهراب سپهری» یکی از شاعرانی که بیشترین مهربانی با طبیعت را داشته است؛ به خودمان ، به مسئولین، به کارشناسان و به همه جامعه توصیه کنیم که :
«‌اب را گل نکنیم»

Change.org|Start Petition

.