از آرایش ابرو تا کوری چشم

قدیمی‌ها وقتی می‌خواستند دوشیزه‌ای را آرایش کنند، از ریسمانی استفاده می‌کردند که با استفاده از تابیدن تارهای مو ابرو لای ریسمان در حال چرخش مو از ریشه در می‌آمد و اصطلاحا می‌گفتند: «عروس را بند ریسمان [بندرسمو]کردند».

حین انجام این آرایش، احتمال این‌که به‌جای موی ابرو، اشتباها موی مژه به بند ریسمان گیر کند و باعث کوری عروس بی‌چاره شود، و از همان روزهای اول زندگی بخت‌اش برگردد هم چه بسا که بود. این‌که شنیده‌ایم: «رفت ابرو را درست کند، زد چشم را کور کرد» به این اتفاق اشاره دارد.

این روزها البته با اختراع لحظه‌به‌لحظه انواع و اقسام وسایل جدید آرایش، دیگر «بندرسمو» کارایی خود را به‌طور کامل از دست‌داده، اما این‌که با حذف این ابزار قدیمی احتمال کوری عروس هم کاهش پیدا کند، احتمال دور از انتظاری دست‌کم در کشور ایران است.

کشور ایران، متأثر از تجددطلبی ظاهری رژیم گذشته، زودتر از دیگر کشورهای جهان سوم مظاهر تمدن را از غرب متمدن عاریت گرفت، اما هیچ‌گاه برای ایجاد تعادل بین مظاهر و ابزار تمدن، با تفکر غرب تلاشی در خور صورت نداد.

نتیجه آن‌که استفاده ناشیانه از ابزار غربی باعث شد به‌جای «درست کردن ابرو» «چشم را کور» کنند.

مدیران رسانه ملی ایران به‌طور اعم و مسئولین و تهیه‌کنندگان بخش خبری ۲۰و۳۰ به‌طور اخص ظاهرا هنوز در دوران «بندورسمون» خبر سیر می‌کنند، و غافل‌اند از این‌که دنیا سال‌های سال است از ابزارهای بزرگ و مدرن دریافت آنلاین اخبار و اطلاعات استفاده می‌کنند.

بخش خبری ۲۰و ۳۰ شبکه دوم سیما، برای اثبات ـ به‌رغم خودشان اخبار دروغ در مورد قتل‌ها و اتفاقات مربوط به آن (سوءاستفاده جنسی و...) اقدام به انتشار گزارشی در مورد دختری به نام «ترانه موسوی» نمود و در این گزارش در یک شتاب‌زدگی ناشیانه، اعلام نمود: بر اساس استعلام از مراجع رسمی ۳ نفر بیش‌تر به این نام ثبت‌نشده است.

به‌فاصله کم‌تر از شاید ۵ ساعت، موج شدید استعلام‌های مغایر با این ادعا حتی یک مورد اخبار یک روزنامه رسمی در مورد یک گروه موسیقی که یک نوازنده «ابوا» با نام ترانه موسوی داشت، روی خروجی‌های متعدد شبکه جهانی اینترنت قرار گرفت.

این برای چندمین بار پیاپی بود که اخبار ناشیانه ۲۰و۳۰ مورد تکذیب رسانه‌ای قرار می‌گرفت.

اما دردآور تر از این اتفاق و گزارش و تایید، به‌دنبال پخش نامه تکان‌دهنده «مهدی کروبی» به ریاست مجلس خبرگان رهبری و علنی‌شدن ادعای آزار جنسی بازداشت‌شدگان درگیری‌های اخیر، آقای «علی لاریجانی» ریاست مجلس شورای اسلامی اعلام می‌نماید: مجلس نامه «کروبی» را پی‌گیری می‌کند و به‌فاصله تنها یک روز پس از این وعده خوش، اظهار مي‌کند تنها در طول ۴۸ ساعت، کميته بررسي مجلس موضوع نامه مهدي کروبي در مورد «آزار جنسي» برخي از بازداشت‌شدگان را بررسي کرده و به اين نتيجه رسيده که سخنان کروبي کذب است.

حالا قضاوت با شما: حضرت آیت‌الله «مصطفی محقق‌داماد» شوهر خواهر آقای «لاریجانی » چند روز پیش در نامه‌ای سرگشاده به ریاست قوه قضاییه رسما تأیید می‌نماید اتفاقاتی مغایر با اصلی‌ترین اصول اخلاقی انسانی طی دو ماه گذشته در کشور و در زندان‌های تحت‌نظر مسئولین انتظامی و قضایی کشور اتفاق افتاده و آقای «لاریجانی» هم هیچ احساس نیاز به پی‌گیری در مورد این نامه روشن‌گرانه نمی‌کنند، اما پس از آن هنگامی که احساس نیاز به پی‌گیری نامه روشنگرانه و در عین‌حال تکان‌دهنده دیگری می‌کنند.

این احساس نیاز عمیق طی کم‌تر از یک روز و با شتاب‌زدگی فراوان جامعه عمل پوشیده و نتیجه اعلام می‌شود: ادعاهای یک روحانی ۷۰ساله، ریاست دو دوره مجلس، عضو سابق مجمع تشخیص مصلحت نظام، دارای چندین نمایندگی و مسئولیت مهم از طرف بنیان‌گذار جمهوری اسلامی و ... کذب محض است.

بدون توجه به عوارض چنین اظهارنظری در سطح جهان. ظاهرا آقای «لاریجانی» ریاست مجلس شورای اسلامی هم هنوز فکر می‌کنند در عصر نوسنگی زندگی می‌کنند و امکان مخفی‌کردن اخبار، و اسناد مربوط به آن وجود دارد.

غافل از آن‌که اولا چنین امکانی دیگر با وجود گستردگی فراوان رسانه‌های دیجیتالی و جهانی وجود ندارد، و ثانیا «مهدی کروبی» آن‌طور که ایشان حدس می‌زنند، آدم ساده‌ای ـ که بدون داشتن اسناد دقیق اقدام به پخش خبری به این وسعت نماید ـ نیست.

اما آن‌چه ریاست مجلس شورای اسلامی در پی این تکذیب به‌دنبال آن بود، آرایش آبروی نظام و کشور بود که باید گفت: زد چشم آن‌را هم کور کرد.
مرتبط:
 اظهارات مجید انصاری در مورد اسناد نامه مهدی کروبی