روزانه دستکم ۳ پیامک از سرشمارههای ملی، از این مدل که تصویرش را اگر توانستم آپلود میکنم به گوشی من فرستاده میشود.
با احتمال بالا برای بیش از ۱۵۰ میلیون شماره تلفن همراهِ ثبتشده در ایران هم فرستاده میشود. یعنی در روز دستِکمِکم ۳۵۰ میلیون پیامک برای شمارههای ۹۰ میلیون شهروند ایرانی فرستاده میشود که درخواست مساعدت و دستگیری همدیگر و در کنار آن دستگیری دولت را هم دارند.
این پیامکها و درخواست با آن خبرهایی که از قول مسئولین ایرانی و مشخصا معاون اول رجزخوان رئیسجمهور ـ که بهنظر میرسد اکنون همهکاره قوه اجرایی است ـ و پزشکیان مسلوبالاختیار شده تناقض شدید دارد.
من خیلی ادعا از ایشان در مورد اینکه جنگ تأثیری بر خدماترسانی دولت نداشته، خواندهام. اما چند خبر را اینجا، اینجا، اینجا، اینجا، اینجا، و اینجا به عنوان مشتی نمونه خروار میشود مشاهده کرد.
اگر برابر این خبرها جنگ تاثیری بر خدماترسانی دولت نداشته، معنی آن پیامک دستگیری و درخواست کمک و معرفی سامانههای متعدد برای ثبتنام آمادگی برای کمک و ... چیست؟
البته همه معنی این تناقضها را متوجه میشویم. اما یادمان نرود وقتی آمریکا در ۱۹۴۵ دو بمب اتمی در هیروشیما و ناکازاکی تست کرد، از فردای جنگ، تمام ژاپن حتی امپراتور آن کشور «ریاضت همگانی» و کار و اقدام دستهجمعی در بالاترین کمیت و کیفیت را برای بازسازی و نوسازی کشورشان با هم آغاز کردند، و در کمتر از نیم قرن به یک قدرت بزرگ در میان بلوکهای بزرگ اقتصادی دنیا تبدیل شدند.
معروف است و البته شاید نمادین باشد که ژاپنیها برگ درخت میخوردند و برنج صادر میکردند. یا قاشق تولید و صادر میکردند و با چوب غذا میخوردند که با درآمد حاصل از صادرات، کشورشان را بازسازی کنند.
این مثالها نمادین و شاید شایعه باشد، اما با واقعیت یا بهقول رئیسی علیالارض خیلی تفاوت نداشت.
میشود در این شرایط این پیامکها ـ که تأثیر منفی هم دارد ـ را نفرستاد و هزینه آنرا برای روز مبادا ذخیره کرده. واقعا طراح این پیامکها تصور کرده که مردم ایران وحشی هستند که باید به آنها بگویند و توصیه پیامکی کنند که دست مستمند یا آسیبیده از جنگ اخیر را بگیرید؟
سوم دیماه ۱۴۰۰ «علیاصغر محرمزاده» یک کاربر ارزشی، توییتی در اکانت X خود منتشرکرد که مضمون آن نقد سلاح هستهای بود و اینکه سلاح هستهای نه امینت میآورد، نه قدرت سیاسی. و نهتنها که اینها نیست، بلکه تهدید هم برای هردوی اینها هست. شاهد مثالش را هم شوروی سابق معرفی کرد که با وجود داشتن مقادیر قابل توجهی «بمب هستهای» فروپاشید.
این حرف یا توییت، به مذاق کاربران ارزشی و انقلابی که پیدا و پنهان مدافع «سلاح هستهای» بودند اصلا خوش نیامد. چه آنها که بارها در توجیه صلحآمیزبودن فعالیتهای هستهای ایران، با استناد به فتوای رهبری از «انرژی هستهای» و نه «بمب هستهای» دفاع کردهبودند، چه آنها که فقه را پویا خوانده و با شواهد متعدد از جمله حلّیت شطرنج از سوی آیتالله خمینی با توجه به ضروریات زمانه و زمینه، برای عوضشدن فتوای حرمت «بمب هستهای» زمینهسازی میکردند و توجیه میتراشیدند که اگر زمینه و زمانه ایجاب کند، فتوا میتواند تغییر کند و نهتنها میتواند که تکلیف هم برای مفتی تعیین کرده و تاکید میکردند که «باید تغییر کند». بحث دانش هستهای ایران ـ چه صلحآمیز چه صلاحآمیزش ـ و توان علمی مراکز علمی ایران اصلا موضوع این نوشته نیست، بنابراین از آن میگذریم و اصلا وارد محتوای آن یا محتوای خود توییت نمیشویم. اما این توییت واکنشهای قابلتوجه و عموما تحقیر و توهینآمیز نسبت به نویسنده توییت، حتی از طرف دوستان نزدیکی که او را سالها بهعنوان یک کاربر ارزشی و انقلابی میدانستند، داشت. مثلا کاربر «لیلا آبنوس» نوشت: «مثل اینه که بگیم پلیس اسلحه و ضدگلوله نمیخواد، چون اینا جلوی سکتهاش رو نمیگیره هر چیزی جای خودش. شوروی اگه هستهای نداشت بازم سقوط میکرد😐» یا کاربری با آیدی GHasem373 نوشت: «وقتی جنگ تمامعیار دربگیره، طرف یه اتمی بزنه وسط تهران نصف ملت پودر بشن، اون موقع میفهمید سلاح هستهای چیه و چرا باید داشت. دشمنت اتمیه، اون وقت تو اتمی نباشی؟» کاربر دیگری با نام z esmaeili نوشت: در این مورد فصلالخطاب نظر حضرت آقاست و این دست نظرات خوارج فاقد اهمیته.
این چند نمونه تقریبا واکنشهای مودبانه کاربران ارزشی و انقلابی به این توییت بود. بسیاری از کاربرای ارزشی و غیرارزشی اما ملیگرای مدافع «بمب اتمی» واکنشهای همراه با توهین و کلمات رکیک زیادی به این توییت داشتند. یک روز بعد آقای محرمزاده بعد از فحشخوردنهای کافی، لینک سخنان رهبری که توییت او عینا از روی آن کپی شدهبود را زیر توییت خود منشن (نامیاد)کرد.
تازه ارزشی و انقلابیها متوجه شدند به کجایِشان خورده و در قالب دفاع از بهاصطلاح «امنیت و اقتدار سیاسی» چه توهین و تحقیرها که غیرمستقیم متوجه رهبری نکردهاند. حالا نوبت مخالفان بود که بیایند و زیر منشن یا «نامیاد»های قبلی، عقدههای خودشان را خالی کرده و هرچه از دهنشان درمیآید ـ که اشاره به آنها مایه شرم قلم است ـ را بر قلم آورده و نثار مخالفان کنند. از آن داستان نزدیک به ۴ سال میگذرد. رهبری خود طی این ۴ سال حرفهایی زده یا مواضعی اتخاذ کرده که ۱۸۰ درجه با مواضع قبلی او نه فقط در تضاد، که در تناقض آشکار هم بودهاست. از جمله اینکه در سخنرانیهای مکرر به سران عربستان سعودی حمله و آنها را «بیارزش»، «نالایق» و «پست» مینامید، اما وقتی به سنبه پر زور چین، مجبور به ارتباط دوباره با همین عربستان و بازگشایی سفارتها شد، همین گشایش ارتباط مجدد را از ابتکارات دولت سیزدهم خواند. کشوری را دو سال پیش بیارزش، نالایق، پست، و در آستانه اضمحلال بنامی، و ناگهان خوابنما شده و ارتباط مجدد با او را ابتکار بدانی و بخوانی.
بهتازگی در یک گفتوگوی تلوزیونی میان «محمدجواد اکبرین» و «داریوش سجادی» در تلوزیون اینترنشنال، مناطرهای بر سر مواضع آقای خامنهای درگرفت. آقای اکبرین، حسب قواعد اخلاقی حفظ امنیت طرف گفتوگو، ابتدا تاکیدکرد که از گفتن برخی حرفها به این دلیل معذورم، اما وقتی سجادی اجازه داد و گفت منعی ندارد، سخنانی از رهبری را با عنوان «سخنان یکی از خطبای نمازجمعه» خواند که کاملا غیرقابل توجیه بود و نظر آقای سجادی را درباره این سخنان پرسید. آقای سجادی یادآور شد که خیلی از ائمهجمعه حرفهای بیمربوط میزنند و از این بهاصطلاح او «گاف»ها میدهند و اتفاقا ستاد اقامه نماز جمعه هم به آنها تذکر میدهد. و با این مقدمه، تاکید کرد که این «گاف»ها ربطی به رهبری ندارد. اکبرین در ادامه ضمن این اشاره که آقای سجادی قبول دارد این سخنان بهاصطلاح او «گاف» است و غیرقابل توجیه ـ و بعد از اینکه این تایید را از دهان آقای سجادی بیرون کشید ـ حالا اشاره کرد که آن خطیب جمعه شخص علی خامنهای بوده و این سخنان ـ که از نظر آقای سجادی ربطی به آقای خامنهای ندارد ـ سخنان خطیب دیگری نیست و سخنان خود رهبر است. در این مناظرهِ سقراطی، هیچ رفتار غیراخلاقی در کار نبود. اکبرین اصلا دروغ نگفت. اما بخشی از حقیقیت را نگه داشت تا پس از واکنش آقای سجادی و سجادیها بیان کند که اشکال بزرگ آنها و همه آنان که دفاع تمامقد از هر انسانی را وظیفه خود میدانند، و فاقد پرنسیب یا قواعد اخلاقی تعریفشدهای هستند، این است که برخلاف توصیههای موکد اخلاقی و از جمله توصیه مشهور مولی علی (ع) که: «اُنْظُرْ إلَی ما قالَ وَ لا تَنْظُرْ إِلَی مَنْ قالَ» به «گفته» نگاه نمیکنند، صبر میکنند ببینید «چه کسی» این را گفته، و بعد درصدد توجیه آن برمیآیند. این تذبذب شخصیتی، متاسفانه شاخصه برجسته جوامع دیکتاتوری است. برای «حق» ارزشی قائل نیستند. افراد را با «حق» نمیسنجند، «حق» را با افراد میسنجند. نقل است که استالین گفتهبود: اگر واقعیت با نظریههای ما سازگار نباشد، پس وای به حال واقعیت.
رهبر جمهوری اسلامی در سخنانی گفت: از انتقادها و گلایههای مردم نسبت به برخی مسائل کاملا آگاه است و انتقاد "هیچ منافاتی با ایستادگی پای نظام اسلامی و انقلابی برآمده از پایداری ملت و فداکاری صدها هزار شهید ندارد. آیتالله علی خامنهای گفت: «نه فقط از دولت و قوه قضائیه و مجلس، بلکه ممکن است فردی از شخص حقیر نیز انتقاد داشته باشد.» خامنهای از مهمترین دستاورد انقلاب ایران که به بیان او، «تبدیل نظام طاغوت به نظام مردمسالار» و در پی آن «پیشرفت در عرصههای مختلف» است تقدیر، و در عین حال اقرار کرد که ایران در زمینه عدالت عقب مانده است. او بر ضرورت عذرخواهی به خاطر عقبافتادن در زمینه عدالت تأکید، و ابراز امیدواری کرد که با همت مسئولان و مردم در این زمینه نیز پیشرفت حاصل شود. آیتالله خامنهای اقتصاد را اولویت کنونی کشور نامید و گفت، همکاری با همسایگان ایران، کشورهای شرقی و آنهایی که با ایران منافع مشترک دارند ترجیح دارد. رهبر جمهوری اسلامی به توافق ایران در زمینه برنامه اتمی اشاره کرد و گفت: «در قضیه مذاکرات هستهای به آنها اعتماد کردیم اما سودی نبردیم.» او در عین حال از محمدجواد ظریف، وزیر خارجه ایران تشکر کرد و گفت: او با خباثت آمریکاییها و به نعل و به میخ زدن اروپاییها، برخورد خیلی خوب و قوی دارد که این راه باید ادامه یابد. او در عین حال بمب هستهای و سلاح کشتار جمعی را "حرام" شمرد.
با احتمال بالا برای بیش از ۱۵۰ میلیون شماره تلفن همراهِ ثبتشده در ایران هم فرستاده میشود. یعنی در روز دستِکمِکم ۳۵۰ میلیون پیامک برای شمارههای ۹۰ میلیون شهروند ایرانی فرستاده میشود که درخواست مساعدت و دستگیری همدیگر و در کنار آن دستگیری دولت را هم دارند.
