مردم برای هم‌یاری به توصیه نیاز ندارند

روزانه دست‌کم ۳ پیامک از سرشماره‌های ملی، از این مدل که تصویرش را اگر توانستم آپلود می‌کنم به گوشی من فرستاده می‌شود.

با احتمال بالا برای بیش از ۱۵۰ میلیون شماره تلفن همراهِ ثبت‌شده در ایران هم فرستاده می‌شود. یعنی در روز دست‌ِکمِ‌کم ۳۵۰ میلیون پیامک برای شماره‌های ۹۰ میلیون شهروند ایرانی فرستاده می‌شود که درخواست مساعدت و دستگیری هم‌دیگر و در کنار آن دست‌گیری دولت را هم دارند.
 
این پیامک‌ها و درخواست با آن خبرهایی که از قول مسئولین ایرانی و مشخصا معاون اول رجز‌خوان رئیس‌جمهور ـ که به‌نظر می‌رسد اکنون همه‌کاره قوه اجرایی است ـ و پزشکیان مسلوب‌الاختیار شده تناقض شدید دارد. 

من خیلی ادعا از ایشان در مورد این‌که جنگ تأثیری بر خدمات‌رسانی دولت نداشته، خوانده‌ام. اما چند خبر را این‌جا، این‌جا، این‌جا، این‌جا، این‌جا، و این‌جا به عنوان مشتی نمونه خروار می‌شود مشاهده کرد. 

اگر برابر این خبرها جنگ تاثیری بر خدمات‌رسانی دولت نداشته، معنی آن پیامک دستگیری و درخواست کمک و معرفی سامانه‌های متعدد برای ثبت‌نام آمادگی برای کمک و ... چیست؟

البته همه معنی این تناقض‌ها را متوجه می‌شویم. اما یادمان نرود وقتی آمریکا در ۱۹۴۵ دو بمب اتمی در هیروشیما و ناکازاکی تست کرد، از فردای جنگ، تمام ژاپن حتی امپراتور آن کشور «ریاضت همگانی» و کار و اقدام دسته‌جمعی در بالاترین کمیت و کیفیت را برای بازسازی و نوسازی کشورشان با هم آغاز کردند، و در کم‌تر از نیم قرن به یک قدرت بزرگ در میان بلوک‌های بزرگ اقتصادی دنیا تبدیل شدند. 

معروف است و البته شاید نمادین باشد که ژاپنی‌ها برگ درخت می‌خوردند و برنج صادر می‌کردند. یا قاشق تولید و صادر می‌کردند و با چوب غذا می‌خوردند که با درآمد حاصل از صادرات، کشورشان را بازسازی کنند.

این مثال‌ها نمادین و شاید شایعه باشد، اما با واقعیت یا به‌قول رئیسی علی‌الارض خیلی تفاوت نداشت. 

می‌شود در این شرایط این پیامک‌ها ـ که تأثیر منفی هم دارد ـ را نفرستاد و هزینه آن‌را برای روز مبادا ذخیره کرده. واقعا طراح این پیامک‌ها تصور کرده که مردم ایران وحشی هستند که باید به آن‌ها بگویند و توصیه پیامکی کنند که دست مستمند یا آسیب‌یده از جنگ‌ اخیر را بگیرید؟