‏نمایش پست‌ها با برچسب سازمان‌ملل. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب سازمان‌ملل. نمایش همه پست‌ها

جمعه، اردیبهشت ۱۴، ۱۴۰۳

همۀ پیش‌بینی‌های مدیرمسئول کیهان!

حسین شریعتمداری مدیرمسئول روزنامۀ کیهان طی یاداشتی با عنوان “مگر چند میدان خراسان داریم؟” ضمن تأکید بر لزوم خرج ایران از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان.پی.تی) یادآور شده است: «در کیهان به گواهی نسخه‌های آن که برای همگان قابل دسترسی است، ارسال پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل و کشدارشدن چالش پیش‌بینی شده بود…»

من برای راستی‌آزمایی ادعای مدیرمسئول کیهان، آرشیو این روزنامه را مرور کردم و به این نتیجه رسیدم که روزنامۀ کیهان تا یک سال قبل از پایان ریاست جمهوری «سید محمد خاتمی» که احتمال ارجاع پروندۀ اتمی ایران به شورای امنیت منتفی به نظر می‌رسید، مرتب اصرار داشت که این پرونده به طور قطع به شورای امنیت ارجاع می‌شود که البته نشد.

اما در آخرین سال ریاست جمهوری خاتمی و به‌خصوص در سال نخستِ ریاست جمهوری «محمود احمدی‌نژاد» که ارجاع پروندۀ ایران به شورای امنیت کاملاً قابل پیش‌بینی بود، روزنامۀ کیهان با قاطعیت اصرار می‌کرد که پرونده هرگز به شورای امنیت ارجاع داده نخواهد شد که البته شد!

این هم مستنداتش:

«شریعتمداری در ادامه، ارسال پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت را یک تهدید توخالی دانست و گفت: ارسال پرونده ایران به شورای امنیت تاکنون به عنوان یک تهدید توخالی مطرح بوده است.» (روزنامه کیهان ۸/شهریور/۱۳۸۳)

«آمریکا و متحدانش می‌دانند که ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل به معنای حذف و کنترل و نظارت بر چرخه فن‌آوری هسته‌ای ایران است و ناگفته روشن است که تحت هیچ شرایطی حاضر به از دست دادن این «اهرم» نیستند. بنابراین مسئولان کشورمان باید احتمال ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت را از میدان محاسبات خود در چالش هسته‌ای اخیر خارج کنند.(یادداشت روز کیهان به قلم حسین شریعتمداری ۲۲/شهریور/۱۳۸۳)

«اما نکته در خور توجه اینکه اساسا آمریکا و متحدانش در پی ارسال پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل نیستند.» (یادداشت روز کیهان به قلم حسین شریعتمداری ۲۹/شهریور/۱۳۸۳)

«تهدید آمریکا و اتحادیه اروپا در باره ارسال پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت یک تهدید توخالی بوده و هست.» (یادداشت کیهان به قلم حسین شریعتمدای ۲۶/مهر/۱۳۸۳)

«تهدیدی هم که برای ارجاع پرونده ما به شورای امنیت وجود دارد صرفا یک تهدید محض است.» (روزنامه کیهان به نقل از حسین شریعتمداری ۱۴/فروردین/۱۳۸۴)

«پرونده هسته‌ای ایران اساسا قابل ارجاع به شورای امنیت سازمان ملل نیست و نباید از این شمشیر «داموکلوس» که به فراز سرمان گرفته و با آن تهدیدمان می‌کنند کمترین دغدغه‌ای داشته باشیم.» (یادداشت روز کیهان به قلم حسین شریعتمداری ۱۹/مرداد/۱۳۸۴)

«اساسا ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل منتفی است.» (روزنامه کیهان به نقل از حسین شریعتمداری ۲۳/مرداد/۱۳۸۴)

با این همه، هنگامی که شورای حکام تصمیم به ارجاع پروندۀ هسته‌ای ایران به شورای امنیت گرفت، کیهان ادعاهای قبلی‌اش را اصلاً به روی خود نیاورد و نوشت:

«کیهان از مدتها قبل، شرایط کنونی را پیش‌بینی کرده و این پیش‌بینی از آنجا که مستند و بر پایه شواهد و قرائن موجود بود، امروزه به واقعیت پیوسته. پیش از این نیز در تمامی موارد – بدون استثناء- پیش‌بینی‌های کیهان تحقق یافته بود.» (یاداشت روز کیهان به قلم حسین شریعتمداری ۳/مهر/۱۳۸۴)

و سرانجام روزی که شورای حکام رسماً پرونده را از وین به نیویورک فرستاد، مدیر مسئول کیهان به ترتیب زیر اظهار نظر کرد:

«شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی همانگونه که از قبل پیش‌بینی کرده بودیم، گزارش اخیر البرادعی در باره فعالیت هسته‌ای ایران را – بدون صدور قطعنامه – به شورای امنیت سازمان ملل فرستاد.» (یادداشت روز کیهان به قلم حسین شریعتمداری ۲۰/ اسفند/۱۳۸۴)

با این اوصاف، به آقای شریعتمداری باید یادآور شد که برای ادعاهای خود خیلی هم نباید روی حافظۀ تاریخی ضعیف ما ایرانی‌ها حساب کند چون آرشیو کیهان همچنان موجود است.
احمد زیدآبادی

پنجشنبه، تیر ۱۶، ۱۴۰۱

۵ به‌علاوه یک، یا ۶ به‌علاوه هیچ؟

سردار سرتیپ «بهمن امیری‌مقدم» استان‌دار استان کرمانشاه در دولت سیزدهم است. وی در یک سخن‌رانی گفته: «وقتی می‌گویند ۵+۱ یعنی این‌که این پنج کشور یک طرف، ایران هم یک طرف.»

این در حالی‌ است که گروه پنج به‌علاوه یک، از پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل (ایالات متحده آمریکا، روسیه، چین، بریتانیا و فرانسه) به علاوه آلمان تشکیل شده‌است.

دلیل نام‌گذاری این گروه، حضور پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد به همراه کشور آلمان است.

با این وصف جای پرسش است که چگونه فردی با این سطح از سواد سیاسی به عنوان بالاترین مقام سیاسی یک استان انتخاب شده است؟

این در حالی‌است که ایشان پیش از این سابقه مدیریت کل اتباع خارجی وزارت کشور را در کارنامه داشته است.

پنجشنبه، مهر ۰۷، ۱۳۹۰

سفرهای خانوادگی خاتمی به سازمان ملل و سکوت رسانه‌ها

یادم هست همون سال اولی که «خاتمی» رفته بود سازمان ملل و طرح موسوم به «گفتگوی تمدن‌ها» رو هم اعلام کرد و توجه خاصی هم به آن نشد، نوه پسری خودش را با خودش برده بود سازمان ملل. اون موقع همه رسانه‌هایی که اینروز‌ها به دکتر «احمدی‌نژاد» ریس‌جمهور ساده‌زیست و عدالت طلب گیر بی‌خودی داده‌اند، خفه قون گرفته بودند.
 سال دوم که رفت، پسر دوم و نوزاد کوچکش رو هم با خودش برده بود. یادمه روزنامه «شلمچه» که بعد‌ها لغو امتیاز شد و به جاش مجوز هفته‌نامه «جبهه» رو گرفت، اون روز‌ها اصلا کاری به این‌ کارا نداشت و همه حواسش به این بود که چرا هنگام سخنرانی «خاتمی» هیئت‌های نمایندگی اکثر کشورهای دنیا سالن سازمان ملل را خالی کرده‌اند و او فقط برای صندلی‌های خالی سخن گفته و... یادم هست روزنامه «رسالت» اون روز‌ها تیتر زده بود: 
 «سخنرانی برای صندلی‌های خالی»
خلاصه به همه چیز سفرهای «خاتمی» کار داشتند، الا اینکه تو هر سفر یه عالمه زن و بچه و نوه و عروس و داماد با خودش به آمریکا می‌برد و تازه هیئت همراهش هم گاهی به ۴۰۰ نفر می‌رسید که هیچکدام هم نه تنها از سیاست خارجی ذره‌ای سر درنمی‌آوردند، بلکه صحبت کردن به زبان مادریشان هم ناقص بود، زبان انگلیسی که زبان بین‌المللی هست و دیگر زبان‌ها پیش کش. 
حالا همه آن‌ها که هشت سال که «خاتمی» سالی چندبار به اجلاس سازمان ملل می‌رفت، خواب بودند، یکبار که آقای «احمدی‌نژاد» ریس‌جمهور عدالت‌خواه، ساده زیست و مردمی، یکی دوتا از اعضای خانواده‌اش که متخصص امور سیاسی و دیپلماتیک هستند، و فرزند خردسالش را هم ناچارا همراه خود برای اجرای اهداف ویژه به آمریکا برده، چرتشان پاره شده و سر و صدا راه انداخته‌اند که‌ ای داد!‌ ای بیداد! چه نشسته‌اید که آقای «احمدی‌نژاد» با پول مردم به ماه عسل خانوادگی رفته و چه کرده و چه نکرده و.... انگار که آقای «احمدی‌نژاد» هم مثل «خاتمی» است که پول مردم را بخورد و آب هم روش.
نه خیر جانم مردم ما خودشان مردم‌داری آقای «احمدی‌نژاد» و احترام به سرمایه‌هایشان را سر هر ماه با دریافت یارانه نقدی، و آرامش را با سکونت در مسکن مهر، و تامین آینده‌ نوزادش را با طرح تامین آتیه نوزدان، و صد‌ها و هزار‌ها طرح ارزشمند دیگر از نزدیک لمس و درک می‌کنند و فریب بوق‌های تبلیغاتی بی‌بی‌سی و صدای امریکا را نخواهند خورد. تا سیه روی شود هر که در او غش باشد.
مرگ بر ضد ولایت فقیه
درود بر رزمندگان اسلام‌
سلام بر شهیدان

سه‌شنبه، مهر ۰۹، ۱۳۸۷

چوپانان دروغ‌گو۴

«حسن‌رشوند» طی یادداشتی با عنوان «نیویورک میزبان سفیر تمدن اسلامی» در روزنامه دولتی «ایران» نوشت: «اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل را می‌توان به عنوان مجموعه‌ای برای تبادل‌نظر دیپلماتیک مقامات عالی‌رتبه کشور‌ها دانست. از زمان پیروزی انقلاب اسلامی، این اجلاس فرصت خوبی برای انتقال پیام انقلاب و تظلم‌خواهی جمهوری‌اسلامی از قدرتهای زورگو بوده است. تبلور این فعالیت را می‌توان طی سالهای۱۳۸۴-۸۷ و با حضور پررنگ دکتر «احمدی‌نژاد» جست‌وجو کرد»
شایسته بود آقای «رشوند» توجه می‌نمودند تبلور واقعی وعینی تظلم‌خواهی مردم ایران، شهید «محمدعلی‌رجایی» بود که در صحن عمومی سازمان ملل، آثار شکنجه‌های خود را عریان در مقابل دیدگان مبهوت نمایندگان کشورهای جهان به نمایش گذاشت. ضمنا شایسته‌تر بود فراموش نمی‌کردند که رییس‌جمهور موصوفشان در شعارهای تبلیغاتی انتخاباتی خود را «رجایی‌دوم» می‌نامید.
شایسته بود نویسنده مذکور توجه می‌نمودند: پس از پیروزی انقلاب فقط یک بار سازمان ملل در مقابل نماینده ایران و طرح مبتکرانه «گفتگوی‌تمدن‌ها» سر تعظیم فرود آورد، و این اتفاق در دوره آقای «خاتمی» و دولت هفتم افتاد.
شایسته بود آقای نویسنده توجه می‌نمودند قبل از آقای «خاتمی» آقای «هاشمی‌رفسنجانی» رییس محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام و قبل از ایشان مقام رهبری به عنوان نماینده ایران در سازمان ملل حضور داشته‌اند.
لیست بالا بلندی از این نقطه‌توجهات می‌توان متذکر شد. اما ظاهرا آقای «رشوند» و طیف وسیعی از نویسندگان جوان و جویای‌نام همسو و همراه با همسر سخنگوی دولت مرغشان یک پا دارد که: تنها پدیده و معجزه اتفاق افتاده در قرن بیست‌ویکم آقای «احمدی‌نژاد» است و تنها دولت موفق در این قرن «دولت نهم».
دراین باره بیشتر گفتگو خواهیم داشت.
خرقه پوشی من از غایت دین داری نیست / پرده‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم