افول جمهوری اسلامی در لبنان

«احمد حجار» وزیر کشور لبنان، دستور جمع‌آوری بیلبوردهای حاوی تصاویر «علی خامنه‌ای» و مجتبی خامنه‌ای از جاده منتهی به فرودگاه بین‌المللی «رفیق حریری» بیروت را صادر کرد.

 این تصاویر که پس از توافق آتش‌بس میان اسرائیل و حزب‌الله با شعار «تشکر از ایران وفادار» نصب شده بودند، قرار است ظرف دو روز آینده به‌طور کامل از سطح این منطقه پاک‌سازی شوند.

دستور صریح وزیر کشور لبنان مبنی بر برچیدن تصاویر رهبر جمهوری اسلامی و فرزندش از مسیر اصلی فرودگاه بیروت، نمادی روشن از افول سریع «عمق استراتژیک» جمهوری اسلامی در خاورمیانه است.

این اقدام که بلافاصله پس از توافق آتش‌بس صورت می‌گیرد، پیام روشنی برای تهران دارد: لبنان دیگر حاضر نیست ویترین نمایش‌های اقتدارگرایانه و هزینه‌زای جمهوری اسلامی باشد.

تصاویر و شعارهای تبلیغاتی که با پول سفره مردم ایران برای نمایش نفوذ منطقه‌ای در خیابان‌های بیروت نصب شده بودند، حالا به عنوان نمادهای دخالت شناخته شده و به زباله‌دان فرستاده می‌شوند.

این اتفاق اثبات می‌کند که سرمایه‌گذاری‌های میلیارد دلاری جمهوری اسلامی بر روی گروه‌های نیابتی، هیچ دستاورد پایداری نداشته و با اولین تغییر در معادلات قدرت، حتی متحدان سنتی نیز برای بازسازی چهره خود و بازگشت به شرایط عادی، به‌سرعت از نمادهای ولایت‌فقیه عبور می‌کنند.

 پروژه صدور انقلاب، امروز در همان جاده فرودگاه بیروت به بن‌بست رسیده است.⁩

از بندر بیروت ۲۰۲۰ تا بندرعباس ۲۰۲۵

 عصر ۴ اوت ۲۰۲۰ (۱۴ مرداد ۱۳۹۹) انفجار بسیار وحشتناک و با گستره وسیعی، در بندر بیروت لبنان واقع شد، که پرتابه‌ها و موج انفجار آن تا کیلومترها دورتر از بندر را در برگرفت و خسارت به‌بار آورد. 

این انفجار بر اثر اشتعال ۲ هزار و ۷۵۰ تن «نیترات آمونیوم» رخ داد. قدرت انفجار بین ۱ تا ۱.۱ کیلو تن «تی‌ان‌تی» برآورد شد و ابر بزرگی شبیه ابر قارچی آسمان منطقه را فراگرفت.

اگرچه آن انفجار و خسارت‌ها از نظر وسعت با انفجار دیروز «بندر عباس» قابل مقایسه نیست، اما کم‌ترین درسی که هر سیاست‌مداری می‌توانست و باید از آن وضعیت در «بندر بیروت» بگیرد؛ این بود که احتمال چنین خطری را برای بنادری که در تراکم زیاد، مواد مختلفی را جابه‌جا و منتقل یا دپو می‌کنند، در نظر بگیرد و برای «احتمالات حداقلی»، «تأمینات حداکثری» و پیش‌بینی‌های امن در گستره وسیع را بنماید. آن‌چه که تصاویر و اخبار منتشرشده در رسانه‌ها نشان می‌دهد چندان توجهی به آن نشده‌است. 

بنا به آمار «سازمان بنادر و دریانوردی کشور» در سال گذشته بیش از ۸۱ میلیون تن کالا در منطقه ویژه شهید رجایی تخلیه یا بارگیری شده‌ است. همچنین ۸۵٪ عملیات کانتینری، ۷۰٪ ترانزیت کالا، ۵۸٪ عملیات غیرنفتی و ۴۳٪ عملیات نفتی کشور در بندر شهید رجایی انجام شده است. 
‏
حتی توقف ۱۵ روز عملیات در این بندر استراتژیک، می‌تواند به‌خاطر تخریب فیزیکی و سیستم اداری، آثار تخریبی زیادی بر اقتصاد کشور بگذارد. به‌ویژه این‌که بخشی از تخلیه و بارگیری به‌خاطر شرایط خاص کانتینری، فقط با امکانات این بندر قابل اقدام است. 

‏کسانی که مدیریت بندر به این مهمی را به‌عهده داشته‌ و حادثه «بندر بیروت» را دیده‌بودند، چگونه چنین ریسکی را برای کشور رقم زدند؟ خسارات چند ده میلیارد دلاری این حادثه را چه کسانی پاسخ‌گو خواهند بود؟