اخلاق روزنامه‌نگاری

 سایت کلمه امروز نوشته است: «توقیف دومین رسانه افراطیون؛ جهان‌نیوز توقیف شد.»

نمی‌دانم چه کسی در غیاب «میرحسین موسوی» مدیریت این سایت را برعهده داد. اما انصافا استفاده از صفت توهین‌آمیز «افراطیون» فارغ از آن‌که مغایر با اخلاق حرفه‌ای رسانه و نقض‌کننده بی‌طرفی و اثبات‌کننده جانب‌داری گردانندگان این سایت است، با شخصیت میرحسین موسوی که «ادب مرد به از دولت اوست» را به شعار ماندگاری در نسبت با شخصیت خود تعریف کرد هم نمی‌خواند.

#سایت‌کلمه #‌میرحسین‌موسوی #جهان‌نیوز #اخلاق‌حرفه‌ای‌رسانه

دعا‌هایی که دیوار زندان را بلندتر می‌کند

 شک دارم به ترانه‌ای که
زندانی و زندان‌بان
 هم‌زمان زمزمه می‌کنند!
(حسین پناهی)
جمعی از فعالین شبکه‌های مجازی هوادار اصلاح‌طلبان، و در راس آن‌ها سایت «کلمه» در ایام ماه رمضان، هر روز با نشر دعاهایی عمومی و یا بعضا دعاهایی منسوب به خانواده زندانیان سیاسی، تلاش می‌کنند از طریق مقدسات و با به خدمت گرفتن نیروهای ماورایی، به آزادی زندانیان سیاسی کمک کنند.

 حقیقت آن‌است که زندانیان سیاسی در هر کشوری، قبل از آن‌که زندانی آن نظام خاص سیاسی، یا زندانی زندان‌بانانِ آن کشور یا دولت باشند، زندانی «جهل» مردم‌اند.

دیوارهای بلند بزرگ‌ترین زندان‌های دنیا، از مصالح «جهل» مردم ساخته شده‌است.
به‌عبارت ساده‌تر؛ دولت‌مردان و زندان‌بانان، برای آن‌که بتوانند به‌آسانی مخالفان خود را در زندان نگه دارند، به جهل و نادانی شهروندان نیاز دارند.

باید مردم را متقاعد کرد که؛ این‌ها که زندانی می‌شوند، برای مصالح «عموم» ضرر دارند که زندانی می‌شوند نه برای مصالح خصوصی «دولت‌مردان» و زندان‌بانان.

 برای آن‌که این توجیه کارگر واقع شود و این قلب واقعیت، باورپذیر شود، باید شهروندان در «جهل» باشند. والا اگر مجرمی، ضرری برای منافع و مصالح عمومی جامعه نداشته باشد، که نیازی به زندان ساختن و زندانی‌کردن کسی نیست.

 در کشورهای مذهبی و خصوصا کشور ایران، این منافع به‌شدت به «مذهب» عمومی گره می‌خورد تا به مردم هشدار داده شود که آن‌ها که زندانی هستند، یا زندانی می‌شوند، برای «دین» شما خطرناک‌اند.

 البته ناگفته پیداست، دینی که به شیطنت چند انسان به خطر بیفتد، دین نیست، دنیا و منافع مادی آن است که لباس دین بر تن کرده و به‌دروغ به‌نام دین به مردم معرفی شده‌است.

جنس دینی که بر مبنا و به‌کمک آن مردم همراه زندان‌بانان می‌شوند، تا آن‌ها کار خود را به‌آسانی و بدون دغدغه انجام دهند، با جنس دینی که سایت «کلمه» تبلیغ آن‌را می‌کند، تفاوتی اصلا ندارد.

دینی که ماهیت و ذات آن‌را سادگی و عوام‌زدگی مردم تشکیل می‌دهد. از «خدا» تهی است. راهی به ملکوت ندارد. خدا در این دین آن‌قدر کوچک است، که بزرگ‌ترین وظیفه‌اش این‌است که بنشیند و به خواست و دعای خانواده‌ای، زندانی‌اش‌ را آزاد کند.

  و چه‌قدر کوچک‌تر می‌شود که هرچه این‌ها بیش‌تر می‌گویند، او کم‌تر گوش می‌دهد و عملا کسی از زندان آزاد نمی‌شود.

بعد از این، حالا نوبت زندان‌بان است که بر موج این عدم موفقیت سوار شود و به مردم ندا بدهد که: شاهد بزرگ حقانیت من این است که هر چه این‌ها خدا را بیش‌تر صدا می‌کنند، گوش خدا به شنیدن حرف و «درخواست» این‌ها بده‌کار نیست.

آن‌ها که زندان‌بانِ زندانیان سیاسی در ایران هستند، از این کنش اجتماعی و مذهبی اصلاح‌طلبان و در رأس آن سایت «کلمه» بسیار خوشحال می‌شوند.

این‌ها بدون آن‌که بدانند و بخواهند، نه‌تنها کمکی به آزادی عزیزان خود نکرده و نمی‌کنند، بلکه دیوارهای زندان را بلند و بلند‌تر می‌کنند.