حلالیت‌طلبی، فضیلت فراموش‌شده

 در روانشناسی از فاکتور و متغییری تحت عنوان «اثر جمع» صحبت می‌شود که بر مبنای آن، اکثر رفتارها متاثر از تاثیر کنش‌ها و رفتار غالب است، و رفتار غالب هم عموما رفتاری است که یک شخص انجام می‌دهد و راه را باز می‌کند و بقیه هم همان را راه ادامه می‌دهند و آن رفتار می‌شود غالب، و بقیه افراد ناخودآگاه بر اساس همان رفتار غالب تصمیم می‌گیرند و رفتار می‌کنند.

به عنوان مثال، اگر در یک جمع خودمانی از همه بخواهند خاطره تعریف کنند، عموما خاطره‌ها به سمت شباهت با خاطره‌ای می‌رود که نفر اول تعریف می‌کند. یعنی به‌محض این‌که نفر اول خاطره‌‌اش را تعریف کرد، بقیه در ذهن‌ِشان دنبال خاطره‌ای با مختصات مشابه همین خاطره می‌گردند و در نوبت خودشان همان خاطره مشابه را تعریف می‌کنند.

این قاعده قابل تعمیم به اعلب تصمیم و رفتارهای اجتماعی است و حتی می‌تواند قاعده‌ای برای موج‌سازی‌های اجتماعی باشد. 

دقت کنیم! وقتی در شبکه‌های اجتماعی، عکس یا گزارشی از یک کودک‌آزاری منتشر می‌شود، نخست این‌که این عکس یا گزارش به خاطر بار هیجانی و احساسی آن، بلافاصله در تیراژ وسیع منتشر، و در ادامه موجی از از تنفر از کودک‌آزاری همه جامعه را فرا می‌گیرد، و در سایه آن برخی مشکلات دیگر اجتماع که شاید برجسته‌تر و دارای اولویت بیشتری باشد، به حاشیه رانده‌شده  و نادیده می‌ماند.

همین قاعده در جوامع استبدادی، ابزار مهندسی افکار عمومی است. یعنی مثلا وقتی جامعه استبددای می‌خواهد توجه افکار عمومی را از ظلمی منحرف کند، موضوعی هیجانی که قابلیت جذب افکار عمومی را دارد، جعل و طراحی‌می‌کند، و به محض این‌که توجه افکار عمومی، به سمت موضوع جعلی جلب شد، حالا در سایه آن، هدف غیرانسانی و ظالمانه خود را، بدون مانع پیش می‌برند.

همه این مقدمه را گفتم برای پرداختن به خبر خیر و ارزش‌مند و بسیار مهم «طلب حلالیت آیت‌الله محی‌الدین حائری شیرازی» از «سیدمحمد خاتمی.» 

 می‌خواهم بگویم آن‌چه امروز برجسته و درشت و مهم است، این وجه از شخصیت این استاد اخلاق حوزه است، که باید به آن بها، و آن‌را شایسته و برجسته مورد توجه و عنایت قرارداد و از نتایج خیر بسیار عالی آن بهره فراوان برد.

بسیار مهم است در شرایطی که اقلیتی ذی‌نفوذ در کشور در تلاش برای ایجاد محدودیت و دمیدن در طبل توخالی خطاهای «خاتمی» هستند، ناگهان استاد اخلاق حوزه، از «خاتمی» طلب حلالیت می‌کند.
 
در این فقره، صرف شخصیت «خاتمی» مهم نیست. البته شخصیت کسی که از ایشان طلب حلالیت کرده، با توجه به وزن و جایگاه شخصیتی ایشان، و از طرفی کسی که ایرادهای بسیاری را متوجه شخص خاتمی و دوره ریاست جمهوری وی کرده، قابل اعتنا و توجه است.

مهم‌تر از شخصیت‌ها، توجه به فضیلت اخلاقی کم‌رنگ یا فراموش‌شده، طلب حلالیت‌کردن و خود را خیرمطلق نپنداشتن و ندیدن است. فضیلتی که اگر اندکی مورد توجه و عنایت جامعه قرار بگیرد، بدون تردید، خیلی از سوء‌تفاهم‌ها و به‌دنبال آن کدورت و کینه‌ها که هزینه‌ها بر دوش نظام و کشور می‌گذارد، مرتفع خواهد شد.
  
گام نخست و خشت اول عمارت زیبای کدورت‌زدایی و حلالیت‌طلبی را آیت‌الله «محی‌الدین حائری شیرازی» برداشته. حالا نوبت دیگران است که به استقبال آن رفته و این کار را برجسته و ارزشمند معرفی، و ضمن تقدیر از اقدام مومنانه آیت‌الله «حائری»، فضایی به‌وجود آورند، تا «طلب حلالیت» و مهربانی رفتار غالب شود و نامهربانی و ترس از قضاوت جامعه و هراس از برخی واکنش‌ها، به حاشیه برود.

بدون شک خیلی از آدم‌ها در سطح آیت‌الله «حائری»، و بالاتر یا پایین‌تر هستند، که مرور زمان به آن‌ها ثابت کرده که؛ برخی اخبار در مورد خیلی‌ها، صحیح نبود و کذب بوده است. همین اخبار کذب هم باعث و بانی واکنش و رفتار خطایی شده است که اغلب بر خطا‌بودن آن واقفند. اما «جو روانی» غالب، جو روانی عکس رفتار آیت‌الله حائری است.

حالا که آیت‌الله «حائری» گام نخست را برداشته و خاطره تلخ نخستین را به شیرینی تعریف کرده، راه برای گسترش حلالیت و بخشش و در سایه آن گسترش وسیع آرامش و سکینه و اعتماد و ترمیم خطاها باز شده است.
 
آیا «سید محمد خاتمی» چراغ دوم این راه را روشن خواهد کرد و نفر دومی خواهد بود که در تکمیل راه گشوده استاد اخلاق، از یک نفر حلالیت بطلبد؟
منتشرشده در پایگاه تحلیلی زیتون

پنج سال بالا‌ترین

جشن تولد نوزاد که می‌روند، رسم نیست به دماغ گنده و چشم تنگ و باریک و... نوزاد اشاره شود، در عوض می‌گردند حسن و ملاحت دندان‌گیری یافته تا بدان اشاره و از آن تعریف نموده و لبخند رضایتی برای والدین نوزاد به ارمغان آورند.
«بالا‌ترین» نوزاد نیست و البته که نه تنها دماغش گنده و چشمش هم تنگ نیست، بلکه بسیار هم خوشگل و خوش‌ترکیب و زیباست! بزنم به تخته!

اینجا البته باید رسم و ادب دیدن نوزاد و جشن تولد رفتن را درباره «بالا‌ترین» بجا آورد و به‌جای ذره‌بین به دست گرفتن و در پی شکار نقاط ضعف و منفی آن بر‌آمدن، باید به نقاط مثبت و زیبایی‌های فراوانش اشاره و مدیریت آنرا تحسین نمود.
شکی نیست که همه تلاش‌های آدمی برای معرفی محصولی کاملا بی‌نقص و بی‌عیب و صددرصد مثبت تلاشی ناکام است. اما می‌توان با تلاش زیاد، طراحی دقیق، و نگاه مثبت، به درصد بالایی از نقاط مثبت در مقابل درصد پایینی از نقاط منفی دست یافت. جایگاهی که حالا «بالا‌ترین» بدان دست یافته و از این بابت باید به «مهدی یحیی‌نژاد» و بالایارهای گرامی و کاربران این شبکه اجتماعی تبریک گفت و در آستانه ششمین سال فعالیت موفق این سایت برایشان خواند: تولد، تولد، تولدت مبارک! مبارک! مبارک! تولدت مبارک!

«بالا‌ترین» خیلی زود، شاید خیلی زود‌تر از آنکه فکر می‌کرد و فکر می‌کردیم، رشد کرد و بزرگ شد و در کمترین‌ زمان ممکن به این شهرت و جایگاه دست‌ یافت. حالا طراح، مدیر و کاربران و گردانندگان این شبکه اجتماعی مزد زحمات خود را در موفقیت بیش از پیش «بالاترین» مشاهده می‌کنند.

«بالا‌ترین» که طی این چند سال بار‌ها و بار‌ها با سایت‌های خبری و وب‌سایت‌های متعلق به احزاب سیاسی و روزنامه‌های کثیر‌الانتشار داخلی و خارجی اشتباه گرفته شده و حتی گاهی مورد طعنه و نیش قلم و فحاشی نیز قرار گرفت و نواخته هم شد، یک شبکه اجتماعی مجازی است که محتوای آن توسط کاربران متعدد و متکثر آن تولید می‌شود. مدیران و طراح یا طراحان آن نقشی در تولید محتوای آن ندارند اما می‌توانند با ابزارهای خاصی گاهی برای بعضی از لینکهای ارسالی توسط کاربران ایجاد محدودیت نموده و یا مانع از ارسال آن لینک شوند.
همه کاربران «بالا‌ترین» در جریان هستند که هنگام ثبت‌نام در این شبکه اعلام نموده‌اند که مقررات آن را قبول دارند. قبول «مرام‌نامه بالا‌ترین» یکی از شروط اصلی پذیرش عضویت کاربر است. و از جمله شرایط این مرام‌نامه آنست که: در صورتی که لینکی شرایط بالا‌ترین را نقض کرد توسط دیگر کاربران گزارش شده و «بالا‌ترین» پس از بررسی لینک مورد نظر را حذف و در صورت تکرار حساب کاربر خاطی را مسدود می‌نماید.

روزنامه‌نگاران، وبلاگ‌نویسان، طراحان و خلاصه اهالی متعدد و متکثر رسانه‌ایی زیادی هستند که تا پیش از وجود «بالا‌ترین» و پیش از آنکه لینکی از نوشته‌ یا طرح‌های آنها از روزنامه، وبلاگ یا وب‌سایتی به این شبکه ارسال شده باشد، همدیگر را نمی‌شناختند، اما طی این چند سال این شبکه طیف وسیعی از این نویسندگان را به یکدیگر و به جامعه رسانه‌ای کشور معرفی نموده‌است. در کنار سایر موفقیت‌های این شبکه شاید بتوان گفت این بزرگ‌ترین موفقیت «بالا‌ترین» از نظر بنده که اهل رسانه هستم می‌باشد.
«بالاترین» از امروز سال ششم فعالیت خود را آغاز کرد.
در همین رابطه:
وب‌سایت‌های جدید که می‌خواهند بالاترین باشند

روز بلاگستان فارسي مبارك

«... ابتدا كلمه بود...»
و حالا هم فقط «كلمه» هست. بزرگترين و برترين سرمايه يك انسان. سرمايه‌اي كه اصل زندگي است. مرگ ندارد و نمي توان آنرا به بند كشيد. نمي توان آن را به اسارت برد. نمي توان آن را زندان كرد.
و براي يك نويسنده مهمترين لذت آنست كه «كلمه» را زندگي مي كند. و براي يك «وبلاگ» نويس هم.
و اين سرمايه و ثروت شايد بتوان گفت مهمترين و بهتر و بيشتر بگوييم تنها سرمايه و ابزار «و بلاگ نويس» است.

امروز روز «كلمه» است براي ما «وبلاگ» نويسان ايراني. شانزدهم شهريور روزي است كه اولين «وبلاگ» ايراني متولد شده است.
و از آن روز به اين طرف سهام عدالت «كلمه» عادلانه بين همه نويسندگان و «وبلاگ» نويسان ايراني توزيع شده است.
اما آيا بعد از آن هم امكان زيستن «كلمه» براي همه عادلانه بوده است؟
اين سئوالي است كه پاسخ آن هوشياري و همت بيشتر اهالي «وبلاگستان» را طلب مي كند.
از چند روز پيش با همت پيگير و ستايشمند «بلاگ نوشت» «وبگاه رسمي بلاگستان فارسي» راه اندازي شده است. از حالا بياييم عضوي هر چند كوچك از اين جامعه بزرگ باشيم.
****
از اولين ماههاي شروع بكار «سردبيرخودم» من مشترك فيد اين وبلاگ بوده‌ام. اگرچه با اكثر نوشته هاي اين وبلاگ و بعد هم وبلاگ ديگر آقاي «حسين درخشان» به نام «بچه قلهك» كه امروز در محاق توقيف هست مشكل داشته و دارم، اما اين به هيچ عنوان چيزي از بار مسئوليت من در مقابل يك دوست «وبلاگ نويس» و يكي از تاثير گذارترين ها در جامعه «وبلاگ» ايراني كم نمي كند.
«حين درخشان» بيش از يكسال است كه در بند است.

وبلاگ نویسی

«وبلاگ» و «وبلاگ‌نویسی» پدیده‌ای نوظهور است. تقریبا برمی‌گردد به اختراع کامپیو‌تر و به دنبال آن اختراع یا کشف ابزار‌ها و کانال‌های ارتباطی بین کامپیوتر‌ها و بعد ایجاد شبکه‌های پیوسته میان شبکه‌های کامپیوتری بین خانه و شهر‌ها و کشور‌ها و...

بعد از این مجموعه فنی البته با کمی اغماض شاید بتوان گفت هنری ذیل نام «وبلاگ‌نویسی» و البته با استفاده از شکل و تعاریف هنرهای هفت‌گانه سابق و در قالب الکترونیکی، پا به عرصه حضور گذاشت.

 «وبلاگنویسی» از شکل ابتدایی آنکه از ثبت یک صفحه شخصی روی اینترنت و یک نوشته ساده و بعد افزودن عکس و لینک شروع می‌شد آغاز، و بعد به سمت بهره‌گیری از امکانات و فن‌آوری‌های جدید در عرصه ارتباطات و گسترش شبکه‌های اجتماعی، گسترش می‌یافت.

در چنین فرایندی یک آشنایی ساده و ابتدایی با چنین پدیده نوظهوری کافی است تا کاربر به یک معتاد حرفه‌ای در عرصه نوشتن، اینترنت، و نهایتا «وبلاگ» تبدیل شود.

حالا تصور حال کسی را که معتاد شده‌است و برای تهیه مواد مصرفی خود پول ندارد......