«علی لاریجانی» آدم خوشنامی نیست. حرفوحدیثها پیرامون او و خانوادهاش زیاد است. یک کلاغ هم درست باشد، برای فقدان خوشنامی کافی است. ۳۹ فقره دیگر نیازی نیست.
لاریجانی پیشتر آزموده و نشانداده «نجابت» لازم برای پروژههای سخت را ندارد. همیشه تأیید شده و در عالیترین سطوح نماینده امین بود.
از ریاست سازمان بی«هویت»ِ «هویت»ساز، تا نماینده تامالاختیار در پروژه عملیاتی محرمانه همکاری ۲۵ ساله ایران و چین.
میان اینها؛ نمایندگی رهبری در شعام، دبیری شعام، ریاست مجلس، تصویب برجام در ۹ دقیقه، دلجویی پس از لنگهکفش و مهرخوری در قم، و خیلی سِمَتهای دیگر، همگی نشان از «نورچشمی» ویژه نظامبودن ایشان داشت.
اما کافی بود یکبار رد صلاحیت شود. چنان زیر و بالای نظام را به چالش کشید که نزدیک بود نه از تاک نشان مانَد، نه از تاکنشان.
مقایسه کنید با ناطقنوری که تهمتها شنید، محنتها کشید، گوشهنشین شد، اما «نمکشناسی» کرد و «حرمت» نگه داشت. آخرین واکنش نرم ناراضی او، کنارهگیری از ریاستدفتر بازرسی رهبری و عضویت در «متمن» بود.
بدتر از او مقایسه کنید با هاشمی! علیهاش در نمازجمعه شعار غارتگر بیتالمال دادند. با عثمان مقایسهاش کردند. پسرش را به زندان انداختند. در خبرگان از ریاست انداختند. همان بلایی که شب مناظره سر ناطق آمد سر او هم آوردند. بعد پسر، و سپس دخترش را به زندان انداختند، به دخترش در ملاءعام فحشهای رکیک دادند و ... اما پاکار نظام ماند تا استخر.
این انتخابِ دوباره علی لاریجانی به نمایندگی رهبری در شعام و انتخاب به دبیری، و فعالشدن دوباره او هم یک آزمون «سرسپردگی» بود که «نمره قبولی» گرفت.
اما آزمون «هوش سیاسی» و پرنسیب شخصیتی او، و نقطه مقابل ظرفیت قربانیشدن هم بود که در اولی باخت، اما از دومی با نمره بالایی پذیرش گرفت.
حالا نمایندگان رسانهای ایران در غرب، به «فصاحت» و ظرافت پوست خربزهای را هُل دادهاند زیرپای او. او هم بلافاصله سرسپردگی را اعلام که: «از تو به یک اشاره از ما به سر در استخر».
آری برادر! بوی کباب میآید، اما عدهای برای مناسب دنیایی مهر داغ بر پیشانی میگذارند. ورق دارد بر میگردد.
برای مجلس چهارم نامنویسی کرده بودم. یکساعت مانده به تبلیغات، خبر «رد صلاحیت» را از طریق تلفن و استانداری به من دادند. آن روزها هنوز رد صلاحیتها در روند انتخاباتی بهخوبی جا باز نکرده بود.
از دوستان خواستم که اعضای ستاد را برای روز بعد ساعت ۶ یا ۷ صبح دعوت کنند تا خبر را خودم به آنها بدهم.
سخنان روز بعد من در جمع ادارهکنندگان ستادها و فعالیتهای انتخاباتی، محکم و بدون هیچ نشانهای از شکست و ناامیدی بود.
در بسیاری از روستاها و در مراکز شهرها، با مردم سخن گفتم و رسما اعلام کردم که آقای «جنتی» مدرکی برای رد صلاحیت ندارد.
در نامه به رهبری هم تا آنجا که به یادم مانده است، چنین نوشتم: من اظهارات آقای جنتی را در مورد رد صلاحیتها از تلویزیون شنیدم. با این نامه تقاضای هیچگونه کمکی ندارم چون به داوری روز جزا باور دارم.
عنوان نامه هم «الملک یبقی معالکفر و لایبقی معالظلم» نوشتم.
با آقای هاشمی رفسنجانی تلفنی گفتوگو کردم. یکی از اعیاد مذهبی بود و من هم عید را تبریک گفتم و هم اعتراض به رد صلاحیتها را بیان کردم.
گفت: شما خیلی ناراحتید.
گفتم: برای خودم نه، ولی برای شما که اینگونه کشور را اداره میکنید چرا.
گفت: نگران نباشید من جبران میکنم.
من هم در پاسخ گفتم: حتما در نماز جمعه؟!
آقای هاشمی در نخستین جمعه خطبهای در دفاع از شورای نگهبان خواند و گفت همه لازم نیست بروند مجلس، برخی دکترند بروند به کار پزشکی.
من این را پاسخ همان گفتوگوی تلفنی یافتم که قول جبرانش را داده بودند. نامهای به آقای هاشمی نوشتم. در آنجا هم نوشتم من روزی را میبینم که شتر رد صلاحیت در مقابل خانه شما هم زانو خواهد زد و در آن روز دیگر صدای شما بهجایی نخواهد رسید.
ای که دستت میرسد کاری بکن
پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار
©️: فیسبوک دکتر یدالله اسلامی با اندکی تلخیص و ویرایش
مرتبط:
آقای هاشمی! نعل وارونه خودتان را گمراه میکند
«صادق زیباکلام» که پیشقراول بردباری سیاسی و علاقهمند به کاهش تنش سیاسی در هر دو حوزه خارجی و داخلی است، به تازگی در یادداشتی که روزنامه آرمان منتشر کرده، در واکنش به رد صلاحیت «حمید رسایی» برای حضور در انتخابات مجلس دهم، آنرا خلاف «اصلاحطلبی» معرفی و آرزو کرده شرایطی فراهم شود تا رسایی هم بتواند خود را در معرض سنجش رای و نظر مردم قرار بدهد.
در خیرخواهی آقای زیباکلام ـ چه در این فقره برای آقای رسایی و چه برای نگاه کلان او به داستان رد و تایید صلاحیتها در انتخابات ـ تردیدی نیست، و از این منظر آقای زیباکلام شایسته تقدیر است.
اما اینکه رد صلاحیت آقای رسایی عملی خلاف اصلاحطلبی ــ چه به معنای یک منش سیاسی و چه به معنای عام منفعتی که در صلح و اصلاح نهفته ــ باشد، البته کلام آقای دکتر زیباکلام اندکی قابل تأمل و نقد است.
رد صلاحیت آقای رسایی به دلیل داشتن پرونده قضایی پیش از آنکه توسط هیئت اجرایی تهران احراز و اعلام شود، از قبل در گفتوگویی توسط رئیس هیئت بدوی رسیدگی به تخلفات نهاد ریاست جمهوری و با اشاره به دو نماینده که پرونده قضایی دارند، بدون ذکر نام مورد اشاره قرار گرفته بود.
رسایی اما در واکنش به سخنان رئیس هیئت بدوی رسیدگی به تخلفات نهاد ریاست جمهوری، دست به خودافشاگری زده و افشا کرده بود که یکی از این نمایندهها ایشان است و پس از این افشاگری، آقای «اشرفی اصفهانی» از نام و پرونده ایشان پرده برداشت و اعلام کرد که با وجود آن پرونده، آقای رسایی صلاحیت شرکت در انتخابات را ندارد و صلاحیت او از همان موقع ردشده تلقی میشد.
با این توصیف ردصلاحیتی که مستند به اسناد تایید و نهاییشده محاکم قضایی است، را خلاف اصلاحطلبی دانستن جای نقد و تأمل دارد و بلافاصله این پرسش مطرح میشود که اگر قرار باشد این مدل از رد صلاحیت را هم به نابردباری تقلیل بدهیم و بازی جناحی بدانیم، پس فلسفه وجود محاکم قضایی در تعقیب مجرمین و هیئتهای اجرایی برای تشخیص صلاحیت مجرمین چیست؟
آقای زیباکلام اما در خطای آشکار دیگری در همین سخنان، یک معامله سیاسی مبتذل را با رسایی مطرح و ابراز امیدواری کرده است که همانطور که ایشان به رد صلاحیت آقای رسایی اعتراض کرده، رسایی هم به رد صلاحیت احتمالی اصلاحطلبان توسط هیئتهای اجرایی و نظارت اعتراض کرده و مساعدت کند تا همه بتوانند خود را به یکسان در مقابل سنجش مقبولیت و رای مردم قرار بدهند.
اول اینکه به همان اندازه که اعتراض آقای زیباکلام نافذ نیست و نتیجه مستقیمی برای آقای رسایی ندارد، قطعنا اعتراض آقای رسایی هم نمیتواند به نفع اصلاحطلبان رد صلاحیت شده نافذ بوده و منشا اثر باشد.
اما جدای از این ایراد، اصولا تفاوت ذاتی بین دلیل رد صلاحیت آقای رسایی و رد صلاحیت اصلاحطلبان وجود دارد و آن اینکه اصلاحطلبان به جرم ناکرده رد صلاحیت میشوند، و میشود حدس قوی هم زد که آقای رسایی بهرغم متهم و محکومبودن، اما در نهایت تایید صلاحیت میشود و تلاش اصلاحطلبان برای تایید صلاحیت رهی به بهاستان نداشته و نخواهد داشت.
