جمعه، بهمن ۱۰، ۱۴۰۴

استانداردهای دوگانه، جزایر سه‌گانه

پنجم اسفندماه ۱۴۰۰ روسیه به اوکراین تجاوز و بزرگ‌ترین و مرگ‌بارترین جنگ اروپا از جنگ جهانی دوم را آغاز کرد. این تجاوز تا همین الان ادامه دارد. 

کم‌تر از ۱۰ روز بعد (۲ مارس) در پی نشست اضطراری مجمع عمومی سازمان ملل، قطعنامه‌ای با ۱۴۱ رای موافق، ۵ رأی مخالف و ۳۵ رأی ممتنع به‌تصویب رسید که ضمن ابراز تاسف از حمله، خواستار خروج کامل روسیه و لغو تصمیم خود برای به‌رسمیت شناختن جمهوری‌های دونتسک و لوهانسک شد. 


دولتِ وقت جمهوری اسلامی که هنوز داغ تجاوز عراق به خاک مقدس ایران، در دل مردمان ماتم‌زده‌ و سوگ‌وارش تازه بود، در کمال بلاهت و خلاف اصول بنیادین حق حاکمیت سرزمینی، به این قطعنامه رأی ممتنع داد. 


«رئیسی» رئیس‌جمهور وقت نیز، نخستین نماینده خارجی بود که بعد از تجاوز، تلفنی با «پوتین» رئیس‌جمهور متجاوز صحبت و ضمن تایید تلویحی، بعدا از متجاوز حمایت لجستیکی هم کرد. حمایتی که دستگاه دیپلماسی ایران آن‌را رد، اما خود روسیه تایید و در نتیجه به محکومیت شدید ایران در افکار عمومی دنیا انجامید. 


این در حالی بود که رئیسی حدود یک‌ماه پیش از آن و در نخستین سفر خارجی خود به مسکو سفر و با بی‌اعتنایی‌های دیپلماتیک از یک‌سو و بی‌حرمتی‌های شخصی از سوی دیگر از طرف همتای روسی خود در چند مرتبه و سطح مواجه شده‌بود. 

در ۱۳۹۹ نیز قالیباف، رئیس مجلس ایران که حامل پیام خامنه‌ای به پوتین بود به مسکو رفت، اما با بی‌احترامی دیدار او با پوتین لغو و دلیل آن‌ پروتکل‌های بهداشتی کرونا اعلام گردید.

بیش از ۲ دهه قبل نیز بی‌حرمتی‌ای به‌مراتب شدیدتر از سوی مسکو نسبت به سردار
«احمد کاظمی» فرمانده نیروی هوایی سپاه صورت گرفته بود. 

با این همه ۱۰ اسفند ۱۴۰۰ شورای امنیت قطعنامه‌ای را درباره جنگ یمن صادر کرد که در آن «انصارالله» یا «حوثی‌»های یمن که متحد استراتژیک ایران و مخالفان عربستان و امارات شناخته می‌شدند «تروریست» معرفی و تحریم تسلیحاتی‌شان تمدید شد. 


کم‌ترین توقع از روسیه آن بود که در پاسخ به رأی ممتنع ایران علیه قطعنامه ضدروسی مجمع عمومی، به این قطعنامه رأی منفی نمی‌دهد، دست‌ِکم رأی ممتنع بدهد. اتفاقا رأی مثبت داد و انصارالله یمن را قربانی منافع خود کرد. 


مهر ۱۴۰۱ «محمدبن زاید آل نهیان» حاکم امارات، نخستین رئیس عالی‌رتبه‌ بعد از تجاوز روسیه به اوکراین، به مسکو سفر کرد. «پوتین» از «آل‌نهیان» امارات در عالی‌ترین سطح استقبال و حتی هنگام بدرقه، او را تا کنار خودرو همراهی و در طول مسیر کت خود را درآورد و تن امیر امارات کرد. 


خوش‌خدمتی به همین‌جا خاتمه نیافت. بعدا نماینده عالی این کشور که مهمان نشست سالیانه شورای همکاری خلیج فارس بود، در یک کج‌دهنی آشکار پس از چین، بیانیه این شورا که ـ یک بند جعلی آن تعلق جزایر سه‌گانه ایرانی «تنب بزرگ، تنب کوچک و بوموسی» به امارات بود ـ  را بدون تحفظ امضا کرد. 


ایران که در داستان بلوف تحریم گازی اروپا و برساخته متوهمانه «زمستان سرد»، روسیه را همراهی و اتحادیه اروپا را از خود رنجانده بود، بلاهت را تا جایی پیش برد که اروپای سربلند از «زمستان سخت»ی که یک توهم بود، این‌بار در کنار کشورهای عربی که گاز آن کشورها را در دروان کوتاه بحرانی تأمین کرده و برای همیشه از گاز و انرژی روسیه بی‌نیاز کرده بودند را پشتیبانی، و این بار نه مثل بقیه از ایران بخواهند در مورد تملک جزایر تفاهم کنند، که با وقاحت تمام خواستار پایان‌دادن به آنچه آن‌ها ادعا می‌کردند «اشغال» جزایر از سوی ایران شدند. 
▪️
بعد از تجاوز ۱۲ روزه اسرائیل به خاک ایران، سامانه‌های پدافندی روسیه هیچ کارایی نداشت. روسیه نیز در هم‌گامی با اسرائیل از این کشور خواسته‌بود در حمله به ایران بوشهر را فیلتر حمله کند چون مستشاران روسی آن‌جا کار می‌کنند.

 این نشان می‌داد این کشور در جریان حمله بوده، اما هیچ کمک اطلاعاتی یا امنیتی به ایران نکرده، تا جایی که عصبانیت طیف‌هایی از شرق‌ستایان «میرشایمر»پرست را هم به‌دنبال داشت.

 
این‌روزها روسیه‌ای که «قاسم سلیمانی» در وصف‌شان گفته بود: «نامردتر از آن‌ها ندیدم»، دایه مهربان‌تر از مادر برای جمهوری اسلامی مذبذب شده و هم‌صدا با چین، بلاورس، اعضای پیمان شانگهای، برخی از کشورهای عربی و ... که همه بلااستثنا پیش‌تر تمامیت ارضی ایران را با بیانیه‌های مبتذل و غیرقانونی خود مورد تعرض قرار داده‌اند، به‌اصطلاح خودشان حمایت دیگر کشورها از اعتراضات مردم ایران را محکوم کرده و دولت‌مردان شیرخام خورده ایران نیز با ذوق‌زدگی و بدون توجه به این «استاندارد دوگانه» که بعدا پای‌شان را در معرکه دیگری گیر خواهد انداخت، آن بیانیه‌های محکومیت را با تیترهای درشت بازنشر و به آن افتخار نموده‌اند.


روابط منطقی بین‌الملل ایجاب می‌کند «خلاف نظم جاری جهانی» بازی نکنیم. والا آن‌جا که باید همین نظم‌نیم‌بند یار شاطرمان باشد، بار خاطر و بلای جان‌مان خواهد شد. 

منافع ملی ایجاب می‌کند، به دولتی اعتماد کنیم، که به‌موازات به منافع ملی ما پای‌بندی نشان دهد. به روسیه که ثابت کرده منافع ما را در برابر مطامع خود قربانی می‌کند، نباید اعتماد کرد.
منتشرشده در پایگاه تحلیلی زیتون

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر