تنگه در دریا، دریا در محاصره

رسانه‌های جمهوری اسلامی، در اغلب خبرهای یک‌هفته گذشته در مورد محاصره دریایی در جنوب خلیج فارس، از قیدِ تخفیفِ «به‌اصطلاح» استفاده کرده‌اند. به‌عبارت دیگر یعنی «محاصره‌ای در کار نیست، این ادعای ترامپ است».

اما به موازات همین خبر‌ها، خبرهایی منتشر کرده‌اند که رسما آن‌چه «محاصره دریایی» عنوان می‌شود را تأیید و آن‌را از جمله «موانع» ادامه مذاکرات می‌دانند. هم خودشان هم از قول دوستانِ البته موقت.

موقت منظورم پاکستان است که نخستین «جمهوری اسلامی» در جهان است که غلبه در آن کشور با اهل سنت و جماعت است و محدودیت متعلق به شیعیان این کشور. اگرچه دیدم وزیر دفاع این کشور که به‌تازگی به ایران سفر کرده بود عنوان «سید» داشت.

نمی‌دانم که سید سیادت بود و شیعه هست یا نه سید به‌معنای دیگری.

اما به‌هر حال در همین دومین «جمهوری اسلامی» که برعکس پاکستان، غلبه با شیعیان است، تازگی‌ها فرمانده نیروی دریایی ارتش، امیرسرتیپ «شهرام ایرانی» شده که امیری دلاور و اهل سنت و جماعت است.

اما پاکستان بیش از این‌که سفارت این کشور در ایالات متحده به‌عنوان حافظ منافع جمهوری اسلامی شناخته می‌شد، روابط حسنه‌ای با هم تاکنون نداشته‌اند. خدا کند که این دوستی موقت به دوستی دائمی و حسن هم‌جواری بینجامد و تنش‌های مرزی پیشین تکرار نشود.

برگردیم سر بحث تلخ محاصره. دیروز خبرگزاری تسنیم از قول همین وزیر دفاع پاکستان اعلام کرد که «محاصره دریایی» آمریکا در جنوب خلیج فارس مانع دور جدید مذاکرات میان جمهوری اسلامی و آمریکاست.

این خبر، آن «به‌اصلاح» را در خبر رسانه‌های جمهوری اسلامی در مورد محاصره دریایی از حیز انتفاع ساقط می‌کند.

امروز هم سفیر سابق پاکستان در ایالات متحده، از آمریکا درخواست کرده که به «محاصره دریایی» جنوب ایران پایان دهد و ایرنا خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی هم با رویکرد مثبت آن‌را پوشش داده است.

ایسنا هم به نقل از المیادین گزارش داد که نگاه‌ها طی روزهای آینده به اسلام‌آباد است که احتمال می‌رود میزبان دور دوم مذاکرات تهران و واشنگتن باشد. اما ایران تاکنون با رفتن به دور دوم مذاکرات تا زمانی که واشنگتن محاصره دریایی بنادر آن را رفع نکند مخالفت کرده است.

نمونه‌ها از این «یک بام و دو هوا» به‌تعبیر خودمانی یا «استاندارد دوگانه» به تعبیر اهل منطق و مغلطه، در مورد آن‌چه «محاصره دریایی» آمریکا خوانده می‌شود زیاد است. اما به‌قولی در خانه اگر کس است یک حرف بس است.

حقیقت همیشه تلخ نیست. اما این حقیقت که: تا در بر پاشنه هزینه از جیب ملت بچرخد، از مذاکره و مصالحه و آرامش خبری نیست بسیار تلخ است.