آقای پزشکیان! نامتان به نیکی نخواهند برد
رسانهها از برگزاری نشست دیپلماتهای عربستان، ترکیه و مصر امروز یکشنبه در پاکستان با هدف جلوگیری از گسترش بیشتر درگیریها در منطقه و تلاشهای میانجیگرانه آنها خبر میدهند.
«شهبار شریف» نخستوزیر پاکستان اعلام کرده که در چهارچوب فراهمکردن مقدمات این نشست با «مسعود پزشکیان» رئیسجمهور ایران یک گفتوگوی تلفنی بیش از یک ساعت داشته است.
پاکستان و عربستان چند ماه پیش پیمان همکاری امنیتی امضا کردند. این پیمان اندکی پس از آن امضا شد که آتشبهاختیارها با مرزبانان پاکستانی درگیری مختصری پیدا کرده، و پاکستان در پاسخ مواضعی از خاک ایران را کوبید و خوشبختانه عقلایی به رفعورجوع این خودسری پرداختند.
اگرچه آن تنش پایان یافت، اما پاکستان با اکثریت اهل سنت و جماعت «جمهوری اسلامی» است، همانطور که ایران با اکثریت شیعه «جمهوری اسلامی»!
یعنی هر دو کشور در دو سمت از طیف عقیدتی اسلامی قرار دارند که یک طیف آن تمام هموغماش گسترش «هلال شیعی» و فراهمکردن مقدمات ظهور امام زمانی است که طیف دیگر اساسا اعتقادی به وجود آن ندارد.
این جدالهای عقیدتی میان طیفهای افراطی از هر دو گروه در دو کشور، به شکاف و کینهای کهنه و قدیمی میان این دو کشور دامن زده است.
پادشاهی عربستان نیز که خادمالحرمین شریفین است، خاطره خوبی از شیعیانِ سنیستیز که عموما مورد حمایت ایران بودهاند ندارد، و همین مسئله به شکاف دامنهداری میان این دو کشور طی نیم اخیر منجر شده، و این شکاف بهمرور عمیقتر هم شده تا اکنون که ترمیم آن بسیار سخت شدهاست.
مصر هم کشوری است که بیشترین انتقادها از پیمان کمپدیوید به آن کشور را، پیشتر و بیشتر که عربها به آن داشته باشند، ایران داشت و هنوز خیابانی در پایتخت ایران بهنام ستوانی است که «انور سادات» را ترور کرد. و از زمان این نامگذاری روابط دو کشور تیره است.
ترکیه جدای از همه اختلافات که عموما شباهت به بقیه دارد، و وارث امپراتوری عثمانی دشمن دیرینه صفویان ایران است، از اینکه ایران میز میانجیگری را از آنکارا به عمان انتقال داد، کینه شدیدی از ایران به دل گرفته و اگرچه اردوغان تلاش برای مخفیکردن آن دارد، اما حزب متبوعش (عدالت و توسعه ترکیه) به صراحت بر زبان میآورد.
از طرفی با توجه به رفتارهای افراطیون ایران که همین روزها بحث کهنه خروج از معاهده NPT را دوباره در رسانهها داغ کردهاند، و فارغ از اینکه این طرح مصوب و تایید بشود یا نشود، همین الان اثر روانی خودش بر سختتر کردن شرایط را گذاشته، نتانیاهو نیز شدیدتر از افراطیون ایران تهدیدها و اولتیماتوم و حملات را گستردهتر ادامه میدهد، بهنظر میرسد دستیابی به توافق بهشدت دور از دسترس باشد.
مفروض بر اینکه توافق قابل حصول باشد، وقتی میانجیگران هیچکدام میانه خوبی با ایران ندارند، انتظار چه نتیجهای میشود داشت؟
راست میگفت جواد ظریف که اینها بلد نیستند دو خط توافق بنویسند. اما آقای پزشکیان که با تلاش همین جواد ظریف رئیسجمهور شد، چرا در برابر اینها که کشور را به پرتگاه پرت میکنند سکوت اختیار کردهاست؟
آینده نام پزشکیان را در کنار آنها خواهد برد که میگفتند: «ما کارهای نبودیم»!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر