اما دنبال اصل خبری که تیتر مدعی آن بود تا پایان خبر را خواندم و در میانه خبر عکس نشست را که دیدم، متوجه شدم این عکس رئیسجمهور آرشیوی است و پزشکیان در نشست امروز پیراهن مشکی به تن داشتهاست.
قاعده در رسانه این است که اگر عکس مربوط به خبر نباشد، زیر آن یادآوری میکنند که عکس آرشیوی است که مخاطب برداشت نادرستی از عکس نداشته باشد.
جدای از این ایراد رسانهای که در خبرگزاری رسمی کشور _ که از بودجه عمومی اداره و چندین سردبیر و دبیر سرویس کهنهکار قاعدتا باید داشته باشد و یا دارد و دل بهکار نمیدهند و یا ندارد و پولی برای استخدام آنها ندارد _ این آیین عزا نگهداشتن آنهم تا ۴۰ روز برای یک فقید در هر جایگاهی باشد، یک بدعت در دین اسلام است.
در سیره و سنت پیامبر چه در منابع اهل تسنن (که خیلی اهل سوگواری مثل شیعه نیستند) و چه منابع شیعه، برای پیامبر اسلام هم اینهمه سوگواری نمیکردهاند.
در سیره مولی علی و بقیه ائمه هم این همه طولانی سوگوار ماندن بر هیچ عزیزی مرسوم و مقبول نبوده است.
آیتالله خمینی تا پیش از درگذشت وجیهالملّه بود. اما افراط در آیینهای متناوبی که پس از فقدان او صورت گرفت از آیین وداع با پیکر او برای چند روز و بعد دشواریهای مراسم خاکسپاری که به پارهشدن کفن و نمایانشدن بدن آن مرحوم انجامید و ... تا ۴۰ روز عزای عمومی و بعد هزینههای نجومی برای برساختن حرمی برای او باعث شد مردم در باورهایشان نسبت به شخصی که در حسینهای حقیر زندگی میکرد و «پیرجماران» خوانده میشد دچار تردید شوند.
این تردید بهمرور به سایر شئون و شخصیت او هم تسری پیدا کرد و حتی نقد برخی از حوزویان برجسته را بهدنبال داشت.
همه اینها در کنار آن بود که ولادت آن مرحوم را مطابق با گاهشمار قمری و مصادف با ولادت حضرت صدیقه طاهره گرامی میداشتنند که مطابق روایات شیعه نه تشییعجنازه عمومی داشته و نه اساسا قبری از ایشان مشهود است.
ضمن اینکه در خاطرات مرحوم هاشمی آمده که تولد آن مرحوم منطبق با ولادت حضرت زهرا هم نبوده و چند روزی اختلاف داشته اما رویه مقدسسازیهایی که بعد از انقلاب متداول شد باعث شد این بدعت هم به بدایع پیشین اضافه شود.
مومنان با دیدن این هزینههای گزاف برای فونداسیون ابتدایی حرم شگفتزده بودند و از خودشان میپرسیدند این همه هزینه چه نسبتی با شخصیتی دارد که تولدش همزمان با تولد صدیقه طاهره گرامی داشته میشده و اساسا نامجایی ندارد؟ اما با دیدن تزئینات بعدی دیگر نقد و پرسششان به نوعی تأثر و دلزدگی هم انجامید.
اما ظاهرا قرار نیست آنهمه نقد که به بودجه حرم و موسسه نشر آثار و ... در رسانههای رسمی ایران از جمله روزنامه جمهوری اسلامی که دست بر قضا صاحبامتیاز اولیه آن کسی بوده که اکنون برایاش سوگ ۴۰ روزه برپا داشتهاند، عبرتی بشود که بزرگترین سرمایه یک انسان، یک مدیر، یک حکومت و یک حاکمیت «مردم»اند و وقتی مردم راضی نباشند عموما رضایت خدای مردم هم کمی سخت میشود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر