شادمان چه نمازند وضو باطل بود
«حسین عبدلیانپور» رئیس مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضاییه، در یادداشتی حقوقی برای ایرنا درباره رژیم دریایی تنگه هرمز، با استناد به مفادی از چند کنوانسیون بینالمللیِ دریایی، و بسط مقدماتی، نتیجه گرفتهاست که ایران میتواند و ـ از نظر ایشان باید ـ برای عبور و مرور کشتیها از تنگه هرمز «حق عبور» بگیرد.
در پایان هم یادآورد شده نامهای به رهبری نوشته و در آن به نمایندگی از یک تیم وکلا که از نظر ایشان در حوزه روابط بینالملل و حقوق دریاها کارکشته و با کارنامه هستند، اعلام آمادگی کرده که حاضر است پروپوزال این درخواست قانونی ایران را تنظیم و تقدیم مراجع ذیصلاح بینالمللی کند، و برای تصویب آن دفاع لازم را به همراه همکاراناش انجام دهد.
این نامه آقای عبدلیانپور، حکم تسلط کامل یک نمازگذار به تمام اصول نماز از نیت تا سلام، تسلط کامل به اداکردن حروف عربی اذکار نماز از سوره و حمد و ذکر رکوع و سجود و تسبیحات و قنوت و سلام از مخارج دقیق حروف، بهعلاوه حضور قلب و ترتیب و موالات و ... است، اما نمازگذار وضو نگرفته باشد.
ناگفته پیداست آنهمه تسلط و رعایت آداب و ترتیب و توالی و حضور قلب و ... هیچ ارزشی ندارد، و بهقول همین حقوقیون «از حیز انتفاع ساقط» است.
آقای عبدلیانپور بسیار بهتر از این کمترین میداند که مرجع اصلی کمیسیون و کنوانسیون و پروتکل و مقاولهنامههای بینالمللی «اجماع» جهانی است.
یعنی اگر کشوری تمام اصول روابط بینالملل را رعایت کند و بهقول خودمان «آسه بیاد آسه بره که گربه شاخاش نزنه» اما اجماع بینالمللی را بهنفع خودش نکند، نهتنها گربه، که موش و سوسکها هم شاخاش میزنند.
باز همین جناب حقوقدان بسیار بسیار بهتر از بنده میداند که مهمترین رکن سازمان ملل متحد «شورای امنیت» است که حکم «شعام» در ایران را دارد.
به همان میزان که شعام در ایران فوق قانون اختیارات دارد، و میتواند مصوبات را «وتو» کند، شورای امنیت سازمان ملل نیز میتواند پروپوزال یک کشور آرام و سربهزیر و گوش بهحرفده دنیا مثلا نظیر فنلاند یا دانمارک یا هر کشور دیگری را با رأی حداکثر اعضا به یک شکل، یا با «وتو» تنها یک عضو به یک شکل دیگر ـ که البته کاملا غیرمنصفانه و قلدرمأبانه است ـ رد کند.
حالا شما بیا برای کشوری که داخل همین کشور عدهای آتشبهاختیار راهپیمایی راه میاندازند و در این راهپیمایی کسی بدون پوشیه و نقاب و ماسک و کاملا شفاف تابلو بالای سر میبرد که روی آن نوشته: «ای آنکه مذاکره شعارت/ استخر فرح در انتظارت» پروپوزال بنویسی و پز بدهی که ما تیمی کارکشته داریم برای گرفتن حق عبور و مرور.
آقای عبدلیانپور گرامی! نمیدانم چند سالِتان است و کجا درس خواندهاید. جهت مزید اطلاع به استحضارتان میرسانم که تیرماه ۱۳۶۷ یعنی حدود ۴ دهه پیش، همین سازمان ملل عراق را کشوری متجاوز به ایران شناخت و از آن زمان تا کنون هیچ اقدامی برای گرفتن غرامت جنگ ۸ ساله از این کشور صورت نگرفتهاست.
همین عراق پس از پایان جنگ ایران، به کویت حمله کرد. با دخالت نظامی آمریکا از کویت اخراج شد. کویت به همان نهادهای داوری ـ که شما الان قصد کردهاید لایحه بنویسید و منتظر حکم و اجازه هستید و داده نمیشود ـ شکایت کرد، حکم محکومیت گرفت و تا دینار آخر غرامت خود را از کشور همزبان خودش عراق گرفت.
آب این جوی به قول محمدکاظم کاظمی «همان از ده بالا گل بود»، شما شادمان نمازی هستید که وضوی آن باطل بود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر